h 782
i 0
S 0

امور پزشکی نوپا

در قسمت امور پزشکی شیرخوار به طور کامل به شرح انواع بیماری ها و دسته بندی آن ها اشاره کردیم، در این قسمت در ادامه ی امور پزشکی شیرخوار، به شرح بیماری های شایع دوره نوپایی می پردازیم.
کنترل کودکان در این دوره به دلیل افزایش فعالیت و شیطنت ها  مشکل تر است، بنابراین عفونت ها در این دوره افزایش می یابد. مکانیسم دفاعی بافت ها در این دوره نسبت به قبل افزایش یافته و بهتر شده است. عفونت های تنفسی فوقانی، گوش میانی و لوزه ها در این دوره شایع است. انواع بیماری های دیگر وجود دارند که شیوع آن ها در کودکان بالا است.

  •  علائم بیماری ها
  •  بیماری های شایع
    •  راش پوشک
    •  آفتاب سوختگی کودکان
    •  تنبلی چشم
    •  آلرژی التهابی بینی (رینیت آلرژیک)
    •  خرو پف در کودکان
    •  درخودماندگی (اوتیسم)
    •  ریزش مو در کودکان
    •  عفونت ادراری
    •  کوبیدن سر به زمین
    •  گرمازدگی
    •  مسمومیت در کودکان
      •  الف . مسمومیت سمی
      •  ب. مسمومیت غذایی
    •  ناخن جویدن
    •  پیش فعالی (ADHD)
    •  بیماری های‌شایع زمستانی
      •  سرماخوردگی
      •  خروسک
      •  سینوزیت
      •  گلودرد یا فارنژیت
      •  آنفولانزا
      •  برونشیت
      •  اسهال‌های ویروسی
      •  لوزه سوم
  •  واکسیناسیون

علائم بیماری ها

الف. تب
افزایش بیش از حد طبیعی درجه ی حرارت بدن را تب می نامند. دمای بدن کودکان در طول شبانه روز، همانند بزرگسالان تغییر می کند. افزایش درجه ی حرارت بدن بیش از 5/37 درجه تب به حساب می آید.
تب یکی از علائم شایع در بیماری های کودکان است. بروز تب علل بسیار زیادی می تواند داشته باشد برای مثال: ابتلا به بیماری های ویروسی (سرماخوردگی، آنفولانزا، اوریون، عفونت گوش، گلودرد و...)، بیماری های انگلی، کم آبی بدن در اثر اسهال و استفراغ، تب ناشی از واکسیناسیون و... .
 در هنگام بروز تب در کودک تان هرچه سریع تر برای تشخیص تب به پزشک مراجعه کنید.
ب. درد
درد حس ناخوشایندی است که در اثر فشرده شدن، کشیده شدن، و نرسیدن خون به اعضای مختلف بدن به وجود می آید.
درد ها ممکن است به صورت دائم و یا دوره ای وجود داشته باشد.
شایع ترین دردها در نقاط بدن عبارتند از:
1. درد شکم: شکم شایع ترین محل ابراز درد توسط کودک است، این درد در کودکان اهمیت بسیاری دارد. اما گاهی می تواند نشانه ی بیماری نباشد و کودک برای جلب توجه والدین ابراز به دل درد کند.
 هنگام دل درد توسط کودکان قبل از مراجعه به پزشک، از دادن هرگونه مسکن خودداری کنید.  زیرا تسکین درد باعث عدم تشخیص صحیح پزشک می شود.

2. سر درد: سردرد یکی از علائم شایع بیماری در کودکان (در سنین بالاتر) می باشد. و گاهی می تواند نشان دهنده ی بیماری خطرناک و یا روانی در کودک باشد.

3. درد اندام: بعد از درد شکم، شایع ترین درد در کودکان اندام هاست. علت درد در اندام ها می تواند مربوط به رشد کودکان باشد که بیشتر در کشاله ی ران اتفاق می افتد.

ج. تهوع و استفراغ
استفراغ به دفع مواد غذایی و سایر ترشحات از راه دهان، گفته می شود.
تهوع به حالتی گفته می شود که همراه حالات استفراغ است بدون خروج محتویات معده.
استفراغ دلایل بسیاری می تواند داشته باشد، برای مثال: علل گوارشی، عفونی، عصبی، وارد شدن ضربه به شکم و ... .
 در صورت بروز استفراغ های بی دلیل، زیاد و خارج از حالات طبیعی در کودک خود، حتماً به پزشک مراجعه کنید.
د. اسهال
تغییر در شکل و قوام مدفوع و افزایش تعداد دفعات دفع مدفوع در طول شبانه روز را مدفوع می نامند.
اسهال شدید می تواند موجب کم آبی و شوک بدن کودک شود. 
علل اسهال می تواند مربوط به عفونت ها، حساسیت و ناسازگاری با غذاها، عفونت گوش میانی و ... باشد.
ه. یبوست
عدم دفع مدفوع به طور مرتب و روزانه موجب خشکی مدفوع و بروز یبوست می شود که به دنباله ی آن موجب بروز درد و ناراحتی هنگام دفع می شود.
یبوست معمولاً در کودکانی که شیر می خورند شایع تر است.
یبوست علل بیماری های خاصی می تواند باشد برای مثال کم کاری تیروئید، اما گاهی هم می تواند زمینه ی فامیلی داشته باشد و نشان دهنده ی بیماری نباشد.
و.سرفه
سرفه یک نوع واکنش دفاعی بدن در مقابل تحریکات می باشد.
سرفه علل مختلفی هم چون، سرماخوردگی، آنفولانزا، آسم و ... می تواند داشته باشد.
ز. تنگی نفس
اختلال در تنفس عادی،  تنگی نفس گفته می شود. اختلال در تنفس می تواند دلایل چون عفونت ریه و ... داشته باشد.

ح. کم خونی
کم خونی با رنگ پریدگی و کاهش قرمزی مخاط لب ها مشخص می شود که در اثر کاهش هموگلوبین خون به وجود می آید. مقدار هموگلوبین طبیعی در خون کودکان بین 14 ـ 12 گرم درصد میلی لیتر خون می باشد.
کم خونی به سه نوع خفیف (هموگلوبین12 ـ 10) و متوسط (هموگلوبین 10 ـ 8) و شدید (هموگلوبین کمتر از8) تقسیم بندی می شود. کودک مبتلا به کم خونی شدید، بی اشتها و کم حوصله می شود و بازی و حرکت علاقه نشان نمی دهد. کم خونی در کودکان می تواند ناشی از مشکلات خونی و یا خونریزی ها باشد.
ط. ورم
ادم یا ورم، حالتی است که طی آن طبق مکانیسم های مختلفی به حجم مایعات بین سلولی افزوده می شود که موجب ورم قسمتی از بدن و یا کل بدن می شود. ورم می تواند دلایلی مختلفی داشته باشد باشد، برای مثال مشکلات کلیوی می تواند باعث بروز ورم شود.
ی. تشنج
تشنج به حرکات غیرعادی و غیر ارادی شدید بدن که در اثر تحریکات عصبی به وجود می آید گفته می شود، در تشنج بیشتر عضلات و یا تعدادی از عضلات بدن سفت و منقبض می شود و شروع به حرکات مختلفی می نماید.
تشنج به علل مختلفی هم چون: تب، صرع، بیماری های مغزی، مسمومیت و... به وجود می آید.
ک. اغما
اغما حالتی است که کودک در آن، هوشیاری خود را از دست می دهد و ارتباط او با محیط خارج قطع می شود.
اغما در کودکان دلایلی چون، عفونت های داخل مغزی، خونریزی های مغزی و... می تواند داشته باشد.

 

بیماری های شایع

کودکان در این سنین معمولاً در معرض بیماری هایی هستند که بیشتر با آن ها مواجه می شوند، این بیماری ها معمولاً شامل موارد زیر می باشد.

راش پوشک

• بهترین پیشگیری و درمان برای راش پوشک اجتناب از عوامل تحریک کننده (ادرار و مدفوع) با تعویض مکرر پوشک است. هم چنین اجتناب از مواد آلرژن و عفونت های ثانویه لازم است.
• شستشوی ساده با آب ولرم و پارچه های لطیف برای پوست آسیب دیده از دستمال های پاک کننده یک بار مصرف کمتر تحریک کننده است.
• استفاده مکرر از یکی از پمادهای پای بچه که حاوی وازلین یا زینک اکساید هستند سد مناسبی در برابر تحریک کننده های پوستی فراهم آورده و تحت سایش قرار گرفتن پوست تحریک شده را کاهش می دهند.
• اگر راش پوشک بواسطه مالش لازم برای تمیز کردن ناحیه بیشتر تحریک می شود آن وقت استفاده از پماد یا کرمی که چسبنده نباشد (مانند وازلین) بعنوان سد می تواند بسیار کمک کننده باشد.
• اگر مدفوع به پای بچه می چسبد، با استفاده از مالیدن روغن به ناحیه راحتتر برداشته می شود. ما فایده ای در مصرف پودرهای پای بچه که حاوی پودر تالک یا نشاسته هستند نمی بینیم علاوه بر اینکه استنشاق این پودرها مضر است.
•  باز گذاشتن پوشک جهت هوا خوردن پای تحریک شده بچه نیز در بهبود راش پوشک بسیار مفید است. بسیاری از بچه ها تنها با دو بار در روز نشستن در آب ولرم حمام به مدت 15 تا 20 دقیقه بهبود می یابند.
• مواد ژله ای جاذب رطوبت که امروزه در پوشک های یکبار مصرف وجود دارند با خشک نگه داشتن پوست ناحیه پوشک به سلامتی این ناحیه کمک می کنند. هر چند اگر واکنش آلرژیک به این پوشک ها رخ دهد تهیه پوشک با مارک دیگر یا استفاده از پوشک پارچه ای راه گشا خواهد بود.
 درمان
اگر این مراقبت ها طی دو تا سه روز باعث بهبودی نشوند باید به فکر یک عفونت ثانویه (باکتریال یا قارچی) بود و به پزشک مراجعه کرد.
از استفاده سر خود از پمادهای کورتونی قوی یا استفاده طولانی مدت از انواع ضعیف تر آن ها باید اجتناب کرد و به تجویز پزشک استفاده گردد.

آفتاب سوختگی کودکان

پوست بدن شیرخواران و کودکان نسبت به اشعه ی ماوراء بنفش آفتاب بسیار حساس است به همین دلیل ممکن است در صورتی که فرزندتان پس از یک روز بازی در پارک و یا... ، دچار آفتاب سوختگی بشود، معمولاً درد و حس گرما را تجربه می کند. گاهی نیز پوست به دلیل از دست دادن آب خود، دچار حساسیت‌های خاصی می شود. معمولاً پس از یک هفته، پوست آسیب دیده شروع به پوسته پوسته شدن می کند که در این حالت باید از کودک بخواهید به آن دست نزند چرا که قسمت زیر این پوسته ها قابلیت عفونت را دارد.
 علائم
آفتاب سوختگی خفیف موجب قرمزی و سوزش محل هایی می گردد که در معرض آفتاب قرار گرفته است. اگر پوست بدن به مدت زیاد در معرض آفتاب قرار گیرد در محل پوست تاول به وجود می آید و سپس پوسته ریزی در محل ایجاد می شود.
 اقدامات لازم
• موقعی که پوست بدن کودک شروع به قرمز شدن کند او را از آفتاب دور کنید و محل قرمزی را با آب سرد خنک نمایید و سپس لوسیون های نرم کننده مانند لوسیون کالامین بمالید. لوسیون هایی که دارای مواد بی حس کننده هستند به کار نبرید.
• بهتر است کودک تان یک دوش آب خنک (نه با آب سرد) بگیرد یا این که پوست او با آب خنک کمپرس شود تا درد و گرمای بدنش کاهش یابد.
• برای ایجاد حس بهتر در پوست می توانید از کرم آلوئه ورا در قسمت‌های آفتاب سوخته استفاده کنید.
• می توانید از پمادهای ضدسوختگی نیز در محل های آسیب دیده استفاده کنید.
•  هرگز به کودک خود آسپرین نخورانید.
• استفاده از کرم های مرطوب‌ کننده موضعی نیز می تواند آب از دست رفته پوست را بازگردانده و مفید واقع شود.
• تا زمانی که پوست کودک کاملاً بهبود یابد او را در سایه نگه دارید.
• شدت سوختگی و درد پوست آسیب دیده در صورتی که دوباره در معرض آفتاب قرار گیرد، افزایش مییابد. 
•  در موارد حاد، حتماً با پزشک مشورت کنید.

 پیشگیری
• اگر کودک خود را قبل از سن یک سالگی بیرون می برید، او را در معرض آفتاب قرار ندهید.
بعد از سن یک سالگی اگر او را در آفتاب می برید از روغن هایی که برای این منظور ساخته شده است و کمترین قدرت پیشگیری از اشعه ی آفتاب را دارند به پوست او بمالید.
• اگر پوست او قرمز شده است روز بعد او را در معرض آفتاب قرار ندهید.
• به سر کودک کلاه هایی که به منظور پیشگیری از آفتاب سوختگی تهیه شده است بگذارید.
• کودک را در ابتدا بیش از 15 دقیقه در آفتاب قرار ندهید سپس زمان آن را 5 دقیقه اضافه نمایید.
• اگر کودک را در کنار استخر یا ساحل دریا قرار می دهید لباس به او بپوشانید.
• اگر کودک شما در نتیجه ی در معرض آفتاب قرار گرفتن دچار تب شده است و احساس ناراحتی می کند یا اگر پوست بدن او تاول زده است او را نزد پزشک ببرید.
• پدر و مادرها باید بدانند بیش از حد در معرض آفتاب قرار گرفتن پوست کودکان در برابر آفتاب ممکن است موجب مشکلات پوستی و ایجاد سرطان پوست در آینده شود بنابراین باید کودک را به خصوص بین ساعت 10 صبح تا 3 بعداز ظهر کمتر در معرض نور خورشید قرار دهند و از کرم های مخصوص که به این منظور ساخته شده است استفاده نمایند.
 

تنبلی چشم

تنبلی چشم یکی از انواع اختلالات بینایی است که بر اثر آن در یک چشم به ظاهر سالم، کاهش دید مرکزی به وجود می‌آید. در این حالت، گرچه ساختمان ظاهری چشم سالم است، اما دید چشم حتی با استفاده از عینک هم کامل نمی شود.
وقتی تکامل بینایی در یکی از چشم ها طبیعی و در چشم دیگر غیرطبیعی باشد، چشمی که بینائیش تکامل پیدا نکرده، مبتلا به ضعف بینایی شده و به تدریج تنبل می شود.
تنبلی چشم در2 تا 3 درصد از کودکان دیده می شود و بهترین زمان برای اصلاًح این حالت دوران نوزادی یا اوایل کودکی است. یادآوری این نکته هم مهم است که اگرچه معمولاً یک چشم درگیر است، ولی در برخی حالات، ممکن است هر دو چشم به صورت هم زمان تنبل باشند.
 علت تنبلی چشم
تنبلی چشم در اثر اختلال در عملکرد طبیعی چشم ها و عدم تکامل بینایی اتفاق می افتد. البته در بسیاری از موارد هم ممکن است علل مرتبط با تنبلی چشم ارثی باشند.
علل تنبلی چشم به سه دسته عمده تقسیم می شود:
1. استرابیسم (لوچی): تنبلی چشم اغلب به دنبال استرابیسم روی می دهد. در استرابیسم یا انحراف چشم‌ها، کودک برای فرار از دوبینی، از چشمی که بینایی بهتر دارد استفاده می کند و در نتیجه چشم منحرف، تکامل نمی یابد و تنبل می شود.
2. عیوب انکساری: عیوب انکساری انواعی از اختلال‌های بینایی هستند که با تجویز عینک قابل اصلاًح می‌باشند. تنبلی چشم زمانی اتفاق می افتد که عیب انکساری شامل دوربینی، نزدیک بینی یا آستیگماتیسم در یک چشم (در زمانی که چشم دیگر سالم است) و یا در دو چشم (در حالی که اختلاف قابل توجهی بین شماره دید دو چشم وجود دارد) پدید می‌آید. در این حالت چشم ضعیف تر تنبل می شود. وجود عیب انکساری شدید در دو چشم نیز می تواند منجر به تنبلی هر دو چشم شود. تشخیص این نوع تنبلی چشم معمولاً مشکل است، زیرا در این حالت ظاهر چشم ها طبیعی بوده و به نظر می‌رسد که دید کودک اشکالی نداشته باشد.
3. عوامل مسدود کننده مسیر بینایی: عوامل مسدود کننده مسیر بینایی به مواردی مانند افتادگی پلک، آب مروارید، کدورت قرنیه و... گفته می شود. این مشکلات معمولاً شدیدترین حالت تنبلی چشم را ایجاد می کنند.
 تشخیص
تشخیص تنبلی چشم کار آسانی نیست، زیرا تا زمانی که کودک مشکل واضحی نداشته باشد و یا دچار انحراف واضح چشمی نشود، والدین متوجه مشکل بینایی فرزندشان نخواهند شد. چشم پزشک نیز تنبلی چشم را بر اساس اختلاف قدرت بینایی بین دو چشم یا ضعف بینایی هر دو چشم تشخیص می دهد. اندازه‌گیری قدرت بینایی در کودکان کم سن، کار مشکلی است و چشم پزشک باید به وسیله روش‌های خاص از جمله بررسی چگونگی تمرکز و تعقیب کردن اشیاء توسط یک چشم در حالی که چشم دیگر پوشانده شده، قدرت بینایی کودک را تخمین بزند. باید به این موضوع مهم هم توجه داشت که ضعف بینایی در یک چشم همیشه به معنای تنبلی چشم نمی باشد؛ زیرا گاهی ممکن است این مشکل با تجویز عینک اصلاًح شود. برخی مواقع نیز سایر بیماری های چشمی مانند آب مروارید، عفونت ها، تومورها و یا سایر اختلال‌های داخل چشم موجب کاهش بینایی می شوند که اگر امکان درمان آن ها وجود داشته باشد، دید کودک نیز اصلاًح می شود.

 درمان
برای اصلاًح تنبلی چشم، کودک باید بیاموزد که از چشم ضعیف تر خود استفاده کند. این کار با قرار دادن پوشش بر روی چشم قوی تر به مدت چند هفته و یا چند ماه قابل انجام است. این شیوه مؤثرترین روش برای درمان تنبلی چشم است. حتی وقتی که تنبلی اصلاًح شد ممکن است به منظور جلوگیری از برگشت آن، استفاده از پوشش بر روی چشم سالم برای مدت ها ضروری باشد.
در موارد خاصی بر اساس تشخیص پزشک، به جای بستن چشم، می توان از قطره های چشمی یا عدسی های مخصوص که قادر به تار کردن بینایی چشم سالم تر هستند، استفاده کرد.
روش دیگر درمان تنبلی چشم، تحریک و فعال سازی چشم مبتلا با روش‌های مختلف است که روش «فعال درمان» نام گذاری شده است. این روش فقط در مطب و کلینیک ارتوپتیک قابل انجام است و نیاز به مراجعات متعدد دارد.
موضوع مهم دیگر اینکه قبل از درمان تنبلی چشم، درمان مشکلات چشمی زمینه‌ای الزامی است. نمونه این درمان ها شامل اصلاًح عیوب انکساری توسط عینک و درمان آب مروارید با عمل جراحی می باشد.


 نکته مهم
همه پدر و مادرها باید بدانند درمان تنبلی چشم به علت انسداد مسیر بینایی (مانند وجود آب مروارید)، فقط در صورتی موفقیت آمیز است که تشخیص و درمان علت زمینه‌ای در دو تا سه ماه اول زندگی صورت گیرد.
با توجه به توضیحات فوق می توان چنین بیان داشت که عوامل مؤثر در موفقیت درمان تنبلی چشم عبارتند از:
• شدت تنبلی چشم
• سن کودک در زمان شروع درمان
• علت بوجود آورنده آن

 عوارض ناشی از عدم درمان تنبلی چشم چیست؟
اگر تنبلی چشم اصلاًح نشود مشکلات زیادی رخ خواهد داد که مهم‌ترین آن ها عبارتند از:
• ایجاد نقص بینایی شدید و دائمی در چشم تنبل
• از بین رفتن دید سه بعدی
• محرومیت از نعمت بینایی برای تمام عمر در صورت ابتلای چشم سالم به بیماری و یا آسیب جدی
 نکات زیر را به خاطر بسپارید
• توصیه شده است که بینایی تمامی کودکان تا قبل از سن 3 سالگی توسط پزشک ارزیابی شود. بسیاری از پزشکان، معاینه‌های چشم پزشکی را به عنوان بخشی از معاینه‌های معمول کودکان انجام می‌دهند و در صورت نیاز، کودک را به چشم پزشک معرفی می کنند.
• یادتان باشد در صورت وجود سابقه خانوادگی ابتلا به استرابیسم یا لوچی، آب مروارید در دوران کودکی یا بیماری های جدی چشمی، بر معاینه چشم ها در دوران نوزادی تأکید بیشتری می شود.
• خوشبختانه روش‌های نوین، ارزیابی بینایی را در نوزادان و کودکان کم سن مقدور ساخته است.
• در صورت تشخیص و درمان به موقع تنبلی چشم، بینایی در اکثر کودکان بهبود می یابد. احتمال موفقیت در درمان تنبلی چشم، در 9 سال اول زندگی بیشتر است. معمولاً بعد از گذشت این دوره زمانی، احتمال بهبود تنبلی بسیار کم می شود.
• اصولاً کودکان تمایل به بستن چشم ندارند و از این کار امتناع می کنند، ولی شما به عنوان والدین باید کودک خود را متقاعد به انجام کاری بکنید که به نفع وی است. پیگیری و دقت شما در اجرای دستورهای پزشک، از عوامل مهم در موفقیت درمان است.

آلرژی التهابی بینی (رینیت آلرژیک)

چرا فرزند ما بیشتر اوقات حالت سرماخوردگی دارد؟
سرماخوردگی یک عفونت ویروسی است كه علائم غالب این بیماری همان طور كه می‌دانید گرفتگی بینی و آبریزش بینی است.
کودکان به طور متوسط 8 ـ6 بار در سال دچار سرماخوردگی می شوند اما 15ـ10% کودکان حداقل 12 بار در سال سرما می‌خورند.
بیشتر این کودکان، كودكانی هستند كه در مهد كودک ها نگهداری می شوند یا در سنین مدرسه هستند و به مدرسه می‌روند. علت ابتلاء مكرر به سرماخوردگی مواجه مكرر با ویروس های عامل این بیماری در مدرسه یا مهد كودک است.
هر كودكی كه دچار سرماخوردگی می شود 3ـ1 روز گذشته ویروس را از فرد دیگری كه مبتلا بوده دریافت كرده است. این بیماری معمولاً یك هفته طول می‌كشد اما در 10% كودكان مدت بیماری 2 هفته طولانی می شود.
اما بعضی بچه‌ها دائماً دچار آبریزش بینی یا گرفتگی بینی هستند؛ بینی خود را با حركت افقی انگشت نشانه یا كف دست مكرراً می‌خارانند، آب بینی خود را بالا می‌كشند، عطسه‌های متناوب دارند و بعلت گرفتگی بینی گاهی تودماغی صحبت می‌كنند. اگر فرزند شما دارای این علائم باشد،‌ ممکن است دچار بیماری آلرژی التهابی بینی (رینیت آلرژیک) باشد.
اگر چه این بیماری تهدید كننده حیات نیست اما می تواند اثرات منفی روی كیفیت زندگی افراد داشته باشد و موجب كاهش كارایی و عملكرد افراد در محیط كار و تحصیل شود.
 علائم

1. احتقان و گرفتگی بینی
2.  آبریزش بینی
3.  خارش بینی
4. معمولاً همراهی این علائم با عطسه و قرمزی چشم ها می‌باشد.

 این بیماری به دو صورت مشاهده می شود:

1. نوع اول: بیماری پایدار (persistent) یا دائمی نامیده می شود كه مبتلایان در تمام طول سال علامت دارند.
علت: عامل حساسیت ‌زای این نوع بیماری در اغلب موارد، مواد آلرژن درون خانه است. حیوانات خانگی مانند سگ و گربه،‌ دود سیگار، موجودات ذره بینی موجود در گرد و غبار خانه بنام «مایت»، كپک ها، عطر و ادكلن و مواد آرایشی بهداشتی در واقع عامل حساسیت این كودكان است.
2. نوع دوم: بیماری گذرا (intermittent) یا فصلی نامیده می شود كه مبتلایان در فصول خاصی از سال علامت دارند و مابقی فصول از بیماری خلاصی دارند.
علت: معمولاً گرده درختان در فصل بهار، مواد حساسیت زای چمن در ابتدای فصل تابستان و مواد آلرژن علف‌های هرز در انتهای فصل تابستان باعث ایجاد حساسیت در این بیماران می شوند. این نوع بیماری در بزرگسالان و بالغین و كودكان بزرگتر شایع تر است.
بیماران دچار رینیت آلرژیک فصلی 20% بیماران رینیت آلرژیک را تشكیل می‌دهند. بیماران دچار رینیت آلرژیك دائمی 40% بیماران رینیت آلرژیک را تشكیل می‌دهند و بیشتر كودكان كم سن و سال هستند. و 40% باقیمانده بیماران نیز دچار نوع دائمی بیماری هستند با این تفاوت كه در فصولی از سال علائم شدیدتر می شود.
رینیت آلرژیک در كودكانی كه پدر یا مادر یا هر دو ایشان به این بیماری مبتلا هستند بیشتر مشاهده می شود. احتمال ابتلا به بیماری در شیرخوارانی كه والدینشان زودتر از زمان تعیین شده تغذیه كمكی آن ها را شروع كرده باشند افزایش می یابد.
 عوارض
كودكانی كه مبتلا به رینیت آلرژیک هستند معمولاً دارای حلقه هایی خاكستری رنگ زیر چشم ها و دچار گرفتگی و آبریزش متناوب بینی كه گاهی با دهان باز تنفس می‌كنند و بعضی از آن ها تو دماغی صحبت می كنند.
احتقان و گرفتگی بینی در شب شدیدتر است كه می تواند باعث اختلال خواب، خرخر شبانه و خوابیدن با دهان باز شود. بسیاری از این كودكان دچار كاهش حس بویایی و چشایی می شوند و به همین علت اشتهای آن ها كاهش می یابد. معمولاً كودكان مبتلا، دارای لوزه های حلقی بزرگ و نیز لوزه سوم بزرگ تر از حد طبیعی هستند كه می تواند موجب تنفس مشكل برای آن ها شود.
افراد مبتلا در معرض خطر ابتلا به سینوزیت و عفونت گوش میانی هستند. بسیاری از این كودكان در فصل سرما چندین دوره آنتی بیوتیک مصرف می‌كنند. با مصرف آنتی بیوتیک علائم سینوزیت یا عفونت گوش برطرف می شود اما با قطع دارو مجدداً پس از چند روز كودک مبتلا به عفونت می شود. درمان سینوزیت یا عفونت گوش این كودكان، بدون درمان رینیت آلرژیک كامل نیست و دوباره عود خواهد كرد. هم چنین این بیماران بیش از سایر افراد مستعد ابتلا به بیماری آسم هستند. البته بعضی بیماری ها علائمی ایجاد می‌كنند كه شبیه علائم رینیت آلرژیک است.
 پیشگیری
پرهیز از مواجهه با آلرژن‌ها (مواد حساسیت زا) بسیار مهم است. به این منظور حیوانات خانگی باید از خانه خارج شوند.
ملحفه و روبالشی ها باید هفتگی با آب گرم شستشو شوند.
منزل بایستی حداقل بصورت هفتگی با جاروبرقی غباروبی شود.
اجسام و وسایلی كه زیاد غبار به خود می‌گیرند مثل وسایل قدیمی، فرش و عروسك های پشمالو می‌بایست از اتاق خواب و محیط خانه خارج شوند. دود سیگار به هیچ وجه در منزل هوا را آلوده نكند.
تهویه مناسب منزل اجازه می‌ دهد درب ها و پنجره های خانه بسته باشند و میزان مواجه با گرده‌های گیاهان در منزل كاهش یابد.
اجتناب از مواجهه افراد حساس با مواد آرایشی و بهداشتی، عطر و ادكلن تا حد زیادی مؤثر است.
 درمان
هدف از درمان این بیماری كنترل علائم، بهبود عملكرد روزانه و خواب شبانه، پیشگیری از عوارضی مانند سینوزیت و عفونت گوش میانی است.
درمان با تشخیص پزشک به وسیله ی داروها و اسپری های مخصوص انجام می شود.

خرو پف در کودکان

معمولاً صدای خروپف کودکان شیرین و خنده‌دار است، اما تبدیل به عادت شدن آن می تواند منجر به بروز مشکلاتی از قبیل شب ادرای و عملکرد ضعیف تحصیلی شود. اصول خروپف در کودکان و بزرگسالان یکسان است یا به عبارت دیگر خروپف، تنفسی صدادار است که از ارتعاش هوای عبوری از مجاری تنفسی فوقانی ایجاد می شود.
بنابراین بخودی خود، خروپف تنها یک صداست اما نشان‌ دهنده‌ی این است که میزان مقاومت مجاری تنفسی فوقانی در برابر عبور جریان هوا افزایش یافته است. در هنگام خواب، عضلات نیز اندکی به خواب می‌روند، این آرامش عضلانی باعث می شود که مجاری تنفسی اندکی جمع شوند. در نتیجه‌ی این عمل میزان هوای یکسانی از فضای کوچکتری باید عبور کند.
خروپف می تواند بازتاب مشکلات جدی دیگری مانند عارضه‌ی وقفه‌ی تنفسی در خواب (آپنه خواب) یا سندرم مقاومت مجاری تنفسی فوقانی باشد. در حدود ۳ درصد از کودکان بین سنین ۱ الی ۹ سال از این دو عارضه رنج می برند و این شرایط می تواند به بروز عوارض قابل‌توجهی منجر شود.
در حدود ۸ الی ۱۲ درصد از کودکان از خروپف مداوم در اکثر شب‌ها رنج می برند.
میزان خروپف در بین کودکان ۲ الی ۸ سال شدیدتر است
 علت
• شایع ترین دلیل خروپف کودکان (۸۵ الی ۹۰ درصد)، بزرگ شدن لوزه ها و لوزه‌ی سوم می باشد.
• یک نقص آناتومیکی، مانند چانه و یا راه هوایی کوچک که از بدو تولد با کودک همراه بوده است، می تواند به بروز مشکل خروپف شود.
• تغییر تونوس (قوام ماهیچه ای) عضلات مجاری تنفسی، چاقی و فاکتورهای ژنتیکی از دیگر عواملی هستند که احتمال بروز مشکل خروپف را افزایش می‌دهند.
• گاهی نیز در صورتی که کودک قبلاً دچار این عارضه نبوده و چند روزی فقط دچار این عارضه شود می تواند سرماخوردگی علت وجود این عارضه شده باشد.

 

 عوارض
• انسداد شدید مجاری تنفسی در کودکان ممکن است به بروز مشکلات یاگیری و تأخیر در رشد و تکامل منجر شود.
• در صورت درمان نشدن خروپف در کودکان، این مشکل می تواند به تأخیر در رشد زبان و گفتار، مشکلات حافظه، مشکلات توجه و ارتباطات منجر شود.
• اغلب مشکلاتی رفتاری نیز دیده می شوند، برخی از آن‎ها عبارتند از: پرخاشگری، بیش‌فعالی، بی‌توجهی و اضطراب.
• یادگیری، به خاطر سپردن و تفکر، توانایی‌هایی ادراکی هستند که بیشترین تأثیر را از خروپف می‌گیرند.
• حتی انسداد خفیف مجاری تنفسی یا خروپف‌ اولیه نیز می تواند به بروز مشکلات قابل توجهی منجر شود، این موضوع زمانی اهمیت پیدا می کند که می فهمیم در حدود ۸ الی ۱۲ درصد کودکان به مشکل خروپف اولیه دچارند.

 وقفه‌ی تنفسی اطفال در هنگام خواب
• از علائم اصلی اختلالات تنفسی هنگام خواب، خروپف‌‌های شبانه، بدون در نظر گرفتن وضعیت خوابیدن و با صدای بلند است که گاهی با توقف کامل تنفس، نفس نفس زدن و خرخر‌های بلند مختل می شود.
• بر طبق گزارشات، در حدود ۱۰ درصد از کودکان از مشکل خروپف رنج می برند.
• حدود ۱۰ درصد از این کودکان (۱ درصد از کل جمعیت کودکان) به مشکل وقفه ی تنفسی در هنگام خواب نیز مبتلا هستند.
• هنگامی که شخصی، پیر یا جوان، دچار وقفه‌ تنفسی در هنگام خواب می شود، بدن به تصور ایجاد حالت خفگی، ضربان قلب را پایین می‌آورد، سیستم عصبی را تحریک می کند، فشار خون را افزایش می دهد و مغز را بیدار می کند، در این حالت شخص از خواب بیدار می شود.
• در اغلب موارد سیستم عروقی کودک، تغییرات ایجاد شده در فشار خون و ضربان قلب را می تواند تحمل کند، ولی مغز کودک وقفه‌های ایجاد شده در خواب را نمی تواند تحمل کند. در این حالت کودکی که از خواب محروم شده است، بد خو و بد رفتار خواهد شد.

 پیامدهای درمان نشدن اختلالات تنفس در خواب
1. خروپف
2. محرومیت از خواب
کودک در مدرسه یا خانه دمدمی مزاج، بی‌توجه و دردسر ساز خواهد شد.
عملکرد تحصیلی و ورزشی کودک همراه با شادی کلی او کاهش خواهد یافت.
کودک انرژی خود را از دست می دهد و اغلب نشستن روبروی تلویزیون را به حضور در مدرسه و فعالیت های دیگر ترجیح می دهد.
ممکن است به چاق شدن کودک منجر شود.
3. تولید غیرطبیعی ادرارـ شب ادراری
خروپف به افزایش غیرطبیعی تولید ادرار شبانه منجر خواهد شد و همین موضوع شب ادراری را به همراه خواهد داشت.
4. مشکلات رشد
هرمون رشد هنگام شب ترشح خواهد شد. کودکانی که از مشکل خروپف رنج می برند ممکن است به وقفه‌ی ترشح هورمون رشد نیز دچار شوند، که این موضوع به کاهش رشد و تکامل منجر خواهد شد.
5. اختلال کم‌توجهی (ADD) اختلال کم‌توجهی- بیش فعالی (ADHD)
یافته‌های جدید پژوهشگران نشان می دهد که اختلالات تنفسی هنگام خواب به عنوان عاملی برای اختلالات کم توجهی شناخته می شوند.
 درمان
در صورتی که علت خرخر و خرناس در کوکان با تشخیص پزشک بزرگ شدن لوزه و لوزه ی سوم باشد، جراحی برداشتن لوزه اضافی توسط متخصص جراح گوش و حلق و بینی انجام می شود. برداشتن لوزه سوم در بیش از ۹۰ درصد کودکان باعث بهبود سریع علائم و درمان کامل کودکان می شود.

درخودماندگی (اوتیسم)

درخودماندگی یا اوتیسم (Autism) نوعی اختلال رشدی است كه با رفتارهای ارتباطی، كلامی غیر طبیعی مشخص می شود. علائم این اختلال در سال های اول عمر بروز می كند و باعث  اثر بر رشد طبیعی مغز در حیطه تعاملات اجتماعی و مهارت های ارتباطی می شود.
در این اختلال، کودک مبتلا مراحل تکاملی را آنگونه که همسالان وی طی می کنند نمی گذراند. دركودكان اوتیسم توانايي هاي ارتباطي از قبيل سخن گفتن و رابطه با والدين و همسالان مختل مي شود و الگوهاي تكراري و آزاردهنده اي از رفتار نزد آن ها بروز مي نمايد .شيوع اختلال اوتیسم 5 تا 6 مورد به ازاي هر 1000 نفر جمعيت تخمين زده شده است كه در اين ميان پسران، 4 برابر بيشتر از دختران مبتلا مي شوند.

 علت
محققان علت دقیق بروز این بیماری را نمی دانند. اما به نظر می رسد که ژن ها نقش اصلی را دارند. وضعیت اقتصادی، اجتماعی، سبک زندگی و سطح تحصیلات والدین نقشی در بروز درخودماندگی ندارد.
محققان در حال آزمایش هستند که ببینند مواد شیمیایی موجود در محیط زیست و یا عفونت های قبل از تولد باعث این بیماری می شود یا نه. هم چنین مصرف  قرص های والپوریک اسید و یا تالیدوماید هنگام بارداری، احتمال ابتلا کودک مبتلا به اوتیسم را بالا می برد.
 علائم:
1. حرکات تکراری بدن (تکان خوردن و یا چرخش)
2. اجتناب از تماس جسمی
3. تأخیر در یادگیری زبان
4. تکرار کلمات یا عبارت
5. ناراحت شدن از تغییرات جزئی
6. البته این علائم در کودکان معمولی هم ممکن است دیده شوند.

 علائم هشداردهنده در سال اول
1. با صدای مادر، سر خود را برنمی گرداند.
2. به اسم خود واکنش نشان نمی دهد.
3. به چشم افراد نگاه نمی کند.
4. اصلاً حرف نمی زند، حتی کلمات نامشخص را بیان نمی کند.
5. لبخند نمی زند و هیچ عکس العملی از رفتارهای اجتماعی ندارد.

 نوزادانی که اوتیسم هم ندارند، ممکن است این علائم را داشته باشند لذا لازم است با متوجه شدن این علائم به پزشک متخصص کودکان مراجعه کنید.

 علائم هشداردهنده در سال دوم
علائم اوتیسم در این سال، واضح تر می گردند. کودکان سالم در این سن، اولین کلمات را بر زبان می آورند و چیزهایی را که می خواهند، با اشاره نشان می دهند. اما کودک مبتلا به اوتیسم از این توانایی ها دور می ماند.
به طور کلی علائم کودکان دو ساله اوتیسمی عبارت است از:
1. در 16 ماهگی، هیچ کلمه ای را بیان نمی کند.
2. در 18 ماهگی، تظاهر به بازی کردن نمی کند.
3. در 2 سالگی، هیچ عبارت دو کلمه ای را بیان نمی کند.
4. مهارت های گفتاری را از دست می دهد.
5. عدم علاقه به اطراف، به طور مثال: هنگامی که بزرگسالان اشاره به پرنده ای در هوا می کنند، هیچ علاقه ای را نشان نمی دهد.

 علائم و نشانه های جسمی

1. مشکلات هضمی
2. یبوست
3. مشکلات در خوابیدن
4. ناهماهنگی عضلات بزرگ مورد نیاز برای دویدن و یا بالا رفتن
5. ناهماهنگی در عضلات کوچکتر
6. تشنج (در حدود یک سوم این افراد)

اين علائم عموماً در كودكان زير 3 سال بروز می يابد. در اغلب كودكان اوتیسم رشد توانايي هاي ارتباطی و گفتاری از بدو تولد دچار اختلال و كندی است ولي در 20 تا 30 درصد موارد كودک تا 1.5 تا 2 سالگي رشد طبيعي دارد و پس از آن توان گفتار و ارتباط با والدين را از دست مي دهد.
 باورهای غلط درباره اوتیسم:
• كودكان مبتلا به اوتیسم هرگز ارتباط چشمی برقرار نمی كنند.
• كودكان اوتیستیک نبوغ (استعداد هوشی زیاد) دارند.
• كودكان مبتلا به اوتیسم صحبت نمی كنند.
• كودكان اوتیستیک قادر به نشان دادن محبت خود نیستند.

 عوارض
• عمده ترين اختلال اوتیسم كه توجه والدين و پزشكان را به خود جلب كرده است ناتوانی در گفتار است. در بسياري از كودكان اوتیسم، ناتوانی در گفتار بسيار شديد است و بدون مداخله ی درمانی بهبود قابل توجهی ايجاد نمی شود.
كودكان اوتیسم كه توانايي اداي كلمات را دارند غالباً دچار تكرار بي معناي كلمات و اصواتي كه شنيده اند (اكولاليا) مي شوند.
كودكان اوتیسم از تعامل و برقراری ارتباط با همسالان خود، خودداری می كنند كه اين خود می تواند منجر به محدود تر شدن توانايی های ارتباطی آن ها گردد.
• تماس چشمی و پاسخ دهی مناسب كودكان در موقعيت های تماس همسالان و والدين بسيار محدود است.
• سومين دسته از اختلالاتی كه در كودكان اوتیسم مشاهده مي شود، اختلالات رفتاری و حركتی است. در اين كودكان حركات تكرار شونده مشاهده می شود كه گاه ماهيت آسيب زا دارند. هم چنين آن ها تمايل به انجام حركات و رفتارها بر اساس يک ترتيب تكراری دارند. اين اختلالات در كودكان پيش دبستانی و دبستانی بيشتر از كودكان كم سن تر يا افراد بالغ است.
• در اين كودكان علائق معطوف به چند مورد محدود و يا نامعمول می شود و اگر آن موارد در اختيار وی قرار نگيرد از خود رفتارهاي مشكل زا بروز می دهد.
•  كودک اوتیسم نسبت به تغيير محيط اطراف خود حساس است و نسبت به آن واكنش نشان مي دهد.

 غربالگری اولیه اوتیسم
بیماری اوتیسم در بسیاری از کودکان تا قبل از مدرسه رفتن و یا رفتن به مهدکودک، تشخیص داده نمی شود. در نتیجه درمان های مورد نیاز در سال های اولیه زندگی را از دست می دهند. به همین خاطر، همه نوزادان 9 ماهه را باید غربالگری کرد. لازم است در 18 ماهگی و 24 ماهگی، برشی های مربوط به اوتیسم انجام شود، مخصوصاً در کودکانی که خانواده شان دارای سابقه اوتیسم هستند و یا رفتارهای خطرناک دارند.
 مشاوره با متخصصین
اگر کودک از طرف شما و یا دکتر مخصوص خود مظنون به اُتیسم باشد به هر حال بایستی توسط شخصی که در زمینه اُتیسم تخصص دارد معاینه دقیق شود. ممکن است این فرد یک روانشناس، روان پزشک و یا یک متخصص رشد اطفال باشد.
1. گاهی ممکن است برای یک تشخیص دقیق و درمان به یک تیم متخصص نیاز شود این تیم می تواند از افراد زیر تشکیل شود :

2. متخصص رشد در اطفال: این فرد می تواند مشکلات سلامتی و رشد در کودکان را درمان کند.

3. روان پزشک کودک: این فرد می تواند در تشخیص اولیه کمک کرده و در صورت نیاز داروهایی را برای کمک به کودک تجویز کند .

4. روانشناس کودک:  در شناخت عادات و حالات روانی کودک کمک کرده و ناتوانی های کودک در زمینه های رشد ذهنی، روانی و اجتماعی را بررسی می کند. هم چنین یک روانشناس می تواند در بهبود رفتاری کودک و افزایش مهارت های اجتماعی کودک به شما کمک کند .
5. رفتار درمان:  این شخص می تواند علاوه برکمک به بهبود توانائی های کودک در کارهای روزانه مانند لباس پوشیدن، غذا خوردن و سایر کارهای استقلالی، هم چنین در بهبود وضعیت حواس پنجگانه، قدرت تشخیص و سایر توانایی های کودک او را یاری کند.

6. کار درمان: یک کار درمان، کودک را در استفاده درست از عضلات و اندامهای بدن برای انجام کارهای بزرگ و کوچک بدنی می تواند یاری کند .

7. گفتار درمان: در بهبود وضعیت گفتار کودک و افزایش توانایی او در مهارت های کلامی بسیار مؤثر است .
8. مشاور خانواده: این شخص می تواند علاوه بر راهنمایی در امر روابط شما با کودک خود، شما را در بهره وری بهتر از منابع و مراکز موجود در جامعه برای کمک به درمان کودک کمک کند .

 درمان
بیماری  اوتیسم حاصل طیف وسیعی از اختلالات است که در میان بیماران بسیار متغیر است. پس ارائه ی ‌یک رویکرد درمانی دقیق و جامع برای همه‌ی بیماران امکان پذیر نمی‌باشد.
برخی روش‌ها بطور مؤثری برای بیماران خاص به کار می رود ولی این روش‌ها ممکن است برای سایر بیماران نیاز به تغییر داشته باشد. پس از تشخیص اولیه، تیم پزشکی می‌بایست با پرستاران در رابطه‌ با نوع درمان بحث و تبادل نظر انجام دهد. هریک از روش های درمانی بر اساس تئوری های متفاوت و جنبه های کاربردی خواهند بود. تصمیم نهایی می بایست توسط والدین‌ یا مراقبین اتخاذ شود.
1. مداخلات آموزشی و رفتاری
کلاس های آموزشی بطور ویژه ای برای کودکان مبتلا به بیماری اوتیسم تنظیم و برنامه ریزی می شود. مربیان متخصص، مسیرها و ساختارهایی را برای کودکان و همین طور برای والدین طرح ‌ریزی می‌ کنند. هدف برخی از رویکردهای آموزشی این است که آن ها را وادار به‌ یادگیری اصول جدید و حفظ حافظه برای ‌یادگیری موارد اکتسابی کند. تقویت مثبت برای توسعه‌ ی مهارت های مراقبت فردی ارائه می شود. میزان پیچیدگی این رفتارهای تقویت شده را می توان به صورت تدریجی با تمرین افزایش داد. درمانگران گفتاری و شغلی، در توسعه ی بیان و نشانه های تکلم برای ارتباط، نقش مهم و اساسی را ایفا می کنند. تغییرات رفتاری به واسطه ی روال منظم و هم چنین پیش بردن فعالیت های گروهی و روابط فردی پیشنهاد می شود.
روش تحلیل رفتارکاربردی (ABP - Applied Behavioral Analysis) به توسعه‌ی هر دوی مهارت های رفتاری و تعلیمی‌ کمک خواهد کرد و کودک را برای مواجهه با شرایط خاص آماده می کند.
2. داروها
داروها تنها به کاهش رفتار ناهنجار کمک می کنند، به ویژه در مواردی که باعث توقف‌ یادگیری می شوند. این درمان ها ممکن است به عنوان درمان کمکی با ارزشی در نظر گرفته شوند. بیش فعالی شدید، کج خلقی، ترک وضعیت اجتماعی، تجاوز، خلق ناپایدار، الگوهای حرکتی و رفتارهای تکراری، علائم اصلی و مورد نظر برای درمان دارویی هستند.
3. درمآن های جایگزین و مکمل
این درمآن ها بر اساس هیچ ‌یک از داروها و‌یا مداخلات رفتاری نمی باشند. این روش‌های درمانی عبارتند از:

• هنردرمانی
به کودک در بیان نیازها به صورت غیر کلامی‌کمک می کند.
• موسیقی درمانی
امکان افزایش گوش دادن به موسیقی و لذت بردن از آن را فراهم می کند.
• درمان‌ یک پارچه سازی حسی (Sensory Integration Therapy)
شامل تربیت کودک برای کنار آمدن با محرک های محیطی و پاسخ به آن ها می باشد. این درمان به‌ یکپارچه سازی و طبیعی سازی واکنش به محرک های حسی کمک می کند.
• درمان انسان با کمک حیوانات
اسب سواری، شنا با دلفین و غیره می تواند اعتماد به نفس کودک و رفلکس حرکتی متناسب را افزایش دهد.
• تغییرات مربوط به رژیم غذایی
حتی اگر بیشتر نتایج تأییدی بر اساس مداخلات تعدیلی رژیم غذایی برای بیماران اوتیسمی‌ قابل دسترس نباشد، محصولات لبنی مشکلات رفتاری مشخصی را ایجاد خواهند کرد.
طی تحقیقات ثابت شده است که وجود پروتئین در شیر به نام کازئین و گلوتئین عامل این عوارض می‌باشند. گزارشات این حقیقت را نشان می دهد که حذف کازئین از رژیم غذایی، تغییرات قابل ذکر و مشخصی را در تماس چشمی‌ و پیشرفت مهارت های تکلمی‌ و اجتماعی ایجاد می کند.
• سایکوتراپی (روان درمانی)
روان درمانی برای درمان و معالجه ی کودکان مبتلا به اوتیسم خیلی مؤثر نمی باشد. در حالی که رویکرد سایکولوژی برای تسکین اضطراب والدین کمک کننده خواهد بود و مشارکت مؤثر آن ها، موفقیت درمان را تضمین می کند.
 به خاطر داشته باشیم

 این كودكان تحریكات حسی را به گونه ای متفاوت درک می كنند كه موجب اشكال در ابراز محبت و برقراری ارتباط عاطفی در آن ها می گردد، اما به هر حال این كودكان می توانند محبت كنند.
 در صورتی كه این كودكان را باور كنیم قادر به داد و ستد عاطفی با آن ها هستیم.

ریزش مو در کودکان

ریزش مو نه تنها در بزرگسالان بلکه در کودکان نیز رایج است. کودکان زیادی با ریزش مو مواجه هستند و طبق آمار، حدود ۳ درصد از کودکان از ریزش مو و یا کچلی رنج می برند. متأسفانه این مشکل بسیار جدی است و بدون از دست دادن زمان باید علت بیماری تشخیص و درمان شود. ریزش مو در کودکان می تواند مادرزادی و یا اکتسابی باشد.
 علل و درمان ریزش مو در کودکان
ریزش موی کودکان علل بسیاری می تواند داشته باشد که در این جا به برخی از آن ها اشاره می کنیم:
• عفونت قارچی پوست سر
عفونت های قارچی پوست سر می توانند موجب ریزش مو شوند. این نوع از عفونت قارچی بصورت پوسته پوسته شدن پوست سرتا ضایعات التهابی شدید بروز می کند.
معمولاً پزشک در این شرایط برای تأیید، آزمایش قارچ شناسی انجام می دهد و پس از تأیید آزمایشات، داروهای ضد قارچ تجویز می کند. شامپوهای ضد قارچ به کاهش عفونت کمک و از گسترش آن جلوگیری می کنند. احتمال سرایت آن به دیگران نیز وجود دارد. بنابراین باید به کودک خود آموزش دهید که از به اشتراک گذاشتن وسایل شخصی خود با دیگران خودداری کنند.
• ریزش موی استرسی (تلوژن)
هنگامی که کودک از استرس شدید ناشی از موقعیت‌های استرس زا مانند مرگ والدین و یا افراد نزدیک رنج می‌برد، دچار ریزش مو می شود.
تب بالا، بیماری سخت و جراحی نیز از دیگر علل این ریزش مو هستند که در آن تغییرات ممکن است منجر به طاسی جزئی و یا طاسی کامل شود. هیچ آزمایش خاصی برای تشخیص این بیماری وجود ندارد. ریزش مو معمولاً ۲ـ۳ ماه بعد از واقعه استرس زا ایجاد می شود. هنگامی که کودک از شرایط استرس زا خارج شود به تدریج وضعیت موهای او به شرایط نرمال باز می‌گردد، ولی این امر ممکن است حدود یک سال و یا بیشتر طول بکشد.
• عوامل تغذیه ای
یکی از دیگر علل ریزش مو در کودکان کمبود‌های تغذیه‌ای است. کمبود بیوتین (ویتامین H  ) می تواند منجر به ریزش مو شود.
کمبود روی، سلنیوم و آهن نیز منجر به از دست دادن مو می شود. گاه مصرف زیاد ویتامین A از علل ریزش مو در کودکان است.
• ریزش مو منطقه ای) آلوپسی آره آ‌تا(
این یک بیماری خودایمنی وغیرواگیر است و معمولاً تکه‌ای گرد و یا بیضی شکلی بدون مو بر روی پوست سر به وجود می‌آید. به طوریکه فولیکول های مو در این بیماری آسیب دیده و مو دچار ریزش می شود.
این بیماری معمولاً علامتی ندارد و خیلی از اوقات بصورت اتفاقی توسط والدین دیده می شود. هیچ شکل خاصی از درمان برای پیشگیری از آن به طور کامل وجود ندارد ولی با داروهای مناسب می‌ توان از پیشرفت این بیماری جلوگیری کرد.
در برخی از موارد شدیدتر کل موهای سر و حتی موهای بدن کودک نیز می ریزند. پزشکان معمولاً داروهای کورتون را تجویز می کنند که به صورت پماد، محلول و یا ژل در منطقه طاس استفاده می شود. رشد موهای مجدد حداقل ۲ ماه طول می‌کشد.
• کم‌کاری و پرکاری تیروئید
کودکانی که از اختلال عملکرد  تیروئید رنج می برند، اغلب به ریزش مو دچار می شوند. وقتی که غده تیروئید پرکار یا کم کار است، سوخت‌ و ساز بدن نامنظم می شود. با یک آزمایش خون می توان اختلال عملکرد تیروئید را تشخیص داد.
• ریزش مو در اثر اختلال  وسواسی جبری( تریکوتیلومانیا)
از حدود 12ـ10 سالگی ممکن است کودک به طور ناخودآگاه اقدام به کندن موهای خود کند. مناطق ریزش نامنظم با حدود مشخص همراه با شکستگی یا ساییدگی تنه مو و خراشیدگی پوست سر است. اختلال وسواسی جبری در این کودکان یکی از علل این عارضه است که با تعدیل رفتار و مشاوره روان پزشکی بهبود می یابد.
برخی کودکان مبتلا به تریکوتیلوماینا، دچار تریکوفاژی نیز می شوند، که عبارت است از کندن موها و سپس خوردن آن ها که پس از مدتی گلوله های مو در معده این کودکان انباشته می شود. چنان چه این آسیب ها طولانی نباشد، با درمان، موها قابل برگشت خواهد بود. پاسخ به درمان، این نوع ریزش مو در کودکان خوب است.
اولین قدم در درمان این نوع ریزش مو، مراجعه به روان پزشک یا مشاور و درمان استرس کودک است.

• ریزش مو در اثر سندرم آناژن
عارضه ی سندرم آناژن از حدود 6 ماهگی تا 6 سالگی ممکن است کودک را درگیر کند. سندرم آناژن در کودکان با موهای طلایی و روشن بیشتر دیده می شود. اتفاقی که در این سندرم می افتد این است که والدین ابراز می کنند موهای فرزندشان خیلی راحت و بدون درد به شکل دسته کنده می شود. البته پوست سر در این عارضه طبیعی است.
به نظر می رسد موها در این اختلال در قسمت پشت سر و در ناحیه نزدیک گردن رشد نکرده اند و بیشتر باعث ریزش موی منطقه ای می شوند. بنابراین ممکن است با بیماری هایی مانند ریزش موی سکه ای و تریکوتیلومانیا اشتباه شود.
درمان سندرم آناژن تنها توسط پزشک متخصص و استفاده از داروهای مخصوص انجام می شود. اما به طور کلی نگران کننده نیست و درمان کامل اتفاق می افتد.
• توجه داشته باشید
 به ‌طور کلی موهای نوزادان پس از تولد دچار ریزش می شود و موهای جدیدی جایگزین آن می شود و این امر کاملاً طبیعی است.
 بیش از حد شانه زدن و یا شستن موها نیز موجب شکستگی و تضعیف ریشه موها می شود. هرگاه کودک شما دچار ریزش مو شد وحشت نکنید چرا که در اکثر موارد این شرایط موقتی خواهد بود و پس از مدت کوتاهی برطرف می شود. فقط کافی است پیگیر باشید و البته اصول اولیه بهداشت را به کودکان خود بیاموزید.

عفونت ادراری

عفونت ادراری در 5ـ3% دختران و حدود 1% پسران دیده می شود.. بیشترین شیوع این عفونت در زمان شیرخوارگی یعنی سن کمتر از 2 سال و نیز در زمانی است که کودک یا شیرخوار می خواهد از پوشک گرفته شود. میزان ابتلا به این بیماری در دختران 10 برابر پسران است.
در اکثر موارد علت عفونت ادراری باکتری ها هستند. این باکتری ها در مدفوع وجود دارند و در پوست ناحیه پوشک قرار گرفته و از مجرای ادراری وارد سیستم دستگاه ادراری می شوند و از مجرای ادرار به مثانه وارد شده و از طریق مجاری حالب به کلیه ها راه می یابند. البته در پسران ختنه نشده منشأ عفونت می تواند باکتری های موجود در زیر پره پوس (پوست اضافه سر آلت تناسلی) باشد. بنابراین انجام ختنه در پسران خود باعث پیشگیری از ایجاد این عفونت خواهد شد. علاوه بر باکتری ها برخی ویروس ها هم می توانند عامل عفونت ادراری بخصوص عفونت و التهاب مثانه باشند.
 علائم
علائم بیماری با توجه به سن شیرخوار یا کودک متفاوت است.
• در دوره نوزادی علائم عفونت ادراری غیراختصاصی است و ممکن است با موارد زیر بروز کند:
1. کاهش وزن یا عدم وزن گیری مناسب
2.  تحریک پذیری و بی قراری
3. سبک شدن خواب شبانه
4. کم شیرخوردن
5. بوی بد ادرار
• در دوره شیرخوارگی و ابتدای کودکی این بیماری ممکن است با علائم زیر بروز کند:
1. تب
2.  بی حالی
3.  درد شکم یا درد پهلوها
4.  حالت تهوع و یا استفراغ
5. گاهی اسهال
• در بچه های بزرگ تر تشخیص عفونت ادراری کار سختی نیست، چون علائم دستگاه ادراری غالب اند و شامل موارد زیر می باشند:
1. سوزش ادرار
2.  درد زیر شکم
3.  افزایش تعداد دفعات دفع ادرار
4.  بی اختیاری ادرار و یا شب ادراری جدید در کودکی که قبلاً کنترل ادرار در شب را داشته است.

 کودکانی که بیشتر در معرض ابتلا به عفونت ادراری می باشند:
• دختران بیش از پسران در معرض خطر عفونت ادراری هستند.
• پسران ختنه نشده از پسران ختنه شده بیشتر در معرض خطرند.
• کودکانی که دچار بیماری برگشت ادرار از مثانه به حالب هستند بیشتر احتمال عفونت ادراری دارند.
•  کودکانی که در برابر به توالت رفتن و ادرار کردن مقاومت می کنند و دیر به دیر به توالت می روند و ادرار خود را نگه می دارند بیشتر دچار عفوت ادراری می شوند.
• هم چنین کودکانی که هنوز آمادگی از پوشک گرفتن را ندارند و با اصرار بیش از حد والدین و تنبیه آنان برای کنترل دفع ادرار مواجه می شوند و دفع ادرار آنان با استرس و نگرانی همراه است بیشتر در معرض ابتلا به عفونت ادراری قرار می گیرند.
 پیشگیری
• والدین باید دقت داشته باشند که برای شستشوی کودک خود پس از دفع ادرار و مدفوع، در دختران شستشو را از جلو به سمت عقب انجام دهند تا مواد مدفوعی به سمت ناحیه مجرای ادراری انتقال نیابد.
• تعویض زود به زود پوشک در شیرخواران احتمال ایجاد عفونت را کاهش می دهد.
• یکی از مشکلات گوارشی که کودک را در معرض خطر ابتلا به عفونت ادراری قرار می دهد یبوست است. بنابراین اگر بچه ای یبوست دارد باید برای پیشگیری از عفونت ادراری هر چه سریع تر مشکل یبوست وی درمان شود.
• نشستن دختر بچه ها در وان حمام به مدت طولانی گرچه آن ها را سرگرم می کند و در بسیاری موارد باعث علاقمندی آن ها به حمام و شستشو می شود اما ناخواسته آن ها را در معرض عفونت ادراری قرار می دهد.
•  از پوشاندن لباس زیر یا شلوار تنگ و چسبان به دختر بچه ها باید پرهیز کرد. چرا که این مسئله هم یکی از عوامل افزایش خطر عفونت است.
• کودکانی که دچار عفونتهای انگلی مثل کرمک هستند باید هر چه سریع تر با تجویز پزشک درمان شوند. چرا که در غیر این صورت علاوه بر مشکلات وجود عفونت انگلی احتمال ایجاد عفونت ادراری در آن ها بیشتر از سایر بچه ها خواهد بود.
• در پایان باید تأکید کرد که مطالعات نشان می دهد شیرخواران تغذیه شده با شیر خشک در مقایسه با شیر خوارانی که با شیر مادر تغذیه می شوند بیشتر احتمال عفونت ادراری دارند.


 عوارض
عفونت ادراری همان گونه که گفته شد باعث بی قراری و بی خوابی شیرخوار می شود و در برخی موارد باعث کاهش وزن و کاهش رشد در شیرخوار و کودک می شود.
اما مهم ترین خطر این عفونت ایجاد نارسایی کلیوی است. بی توجهی و عدم درمان مناسب و کامل عفونت ادراری می تواند کلیه ها را از کار انداخته و کودک را به استفاده از دیالیز برای جبران نقص عملکرد کلیه ها بکشاند. اهمیت وجود کلیه ها برای ادامه حیات تا حدی است ک انسان بدون وجود عملکرد کلیه ها قادر به ادامه زندگی خود نخواهد بود.
 درمان
درمان این بیماری با تشخیص پزشک و انجام آزمایش انجام می شود. پس از انجام آزمایش مصرف آنتی بیوتیک تجویز شده توسط پزشک می بایست آغاز شود. پزشکان، کودکانی که دچار استفراغ هستند یا قادر به نوشیدن مایعات نیستند یا آب بدن آن ها دچار کاهش قابل توجه شده است و یا شیرخواران کوچک تر از یک ماه و بیمارانی که احتمال عفونت شدید و گسترده دارند را در بیمارستان بستری و با آنتی بیوتیک تزریقی درمان می کنند.
برای کودکانی که دچار عفونت ادراری بوده،  به تشخیص و صلاح دید پزشک می بایست سونوگرافی کلیه ها و مجاری ادراری انجام شود. هم چنین با دستور پزشک معالج در صورت نیاز تصویربرداری برای تشخیص وجود یا عدم وجود ریفلاکس ادراری (برگشت ادرار از مثانه به حالب ها) انجام خواهد شد.
شیرخوار یا کودکی که دچار عفونت ادراری شده است می بایست تحت نظر پزشک معالج خود آزمایشات دورهای ادرار را در زمان توصیه شده به انجام برساند. هم چنین طبق تجویز پزشک در مدت زمان توصیه شده به مصرف آنتی بیوتیک برای پیشگیری از عفونت مجدد ادامه دهد.

 نکات انجام آزمایش ادرار
 ناحیه تناسلی شیرخواران باید به خوبی شسته شده و سپس در زمانی که پوشک شیرخوار خشک است (یعنی شیرخوار هنوز ادرار نکرده و احتمالاً ادرار در مثانه جمع شده باشد) کیسه ادراری چسبانده شود. پس از چند دقیقه شیر دادن احتمالاً ادرار شیرخوار به درون کیسه ادراری جاری می شود.
  والدین باید ظرف مدت کوتاهی نمونه ادرار را به آزمایشگاه برسانند.
 در کودکانی که قابلیت کنترل ادرار خود را دارند می بایست نمونه میانی جریان ادرار (مقدار وسط ادرار) در ظرف استریل که از آزمایشگاه تحویل گرفته می شود مستقیماً ریخته شود (کودک در داخل ظرف مخصوص ادرار کند).
 نمونه تهیه شده قبل از تحویل به آزمایشگاه نبایست پیش از 1 ساعت در دمای اتاق بماند.
 

کوبیدن سر به زمین

کوبیدن سر به دیوار یا زمین در میان کودکان بسیار شایع است.
نتایج تحقیقات نشان می دهد حدود 20درصد از کودکان در سنین یک تا 3 سالگی با استفاده از این شیوه، تلاش می کنند خواسته هایشان را بر پدر و مادر تحمیل کنند. این عادت رفتاری که معمولاً در میان پسر بچه‌ها بیشتر است با رفتار صحیح والدین یا فردی که مسئولیت نگهداری از کودک را برعهده دارد، به فراموشی سپرده می شود.
 علت
کوبیدن سر به زمین یا دیوار به دلایل مختلف روی می دهد که از میان آن ها می توان به موارد زیر اشاره کرد.
نیاز به جلب توجه: برخی کودکان از این شیوه برای جلب توجه اطرافیان به خصوص پدر و مادرشان استفاده می کنند. هر پدر و مادری با مشاهده چنین رفتاری دچار اضطراب و نگرانی شده و سعی می کند به هر طریق مانع رفتار کودک و آسیب دیدگی او شود و البته این همان پاسخی است که کودک منتظر آن است.
عصبانیت: عصبانیت در خردسالان هم می تواند عامل دیگری برای سر کوبیدن او باشد. در برخی موارد مشاهده می شود کودکی که هنوز ابراز احساسات را نیاموخته با قرار گرفتن در موقعیتی ناخوشایند، خشم و ناراحتی خود را با سر کوبیدن و رفتارهای دیگری از این دست نشان می دهد. 
کسب آرامش: گاهی هم کودکان برای کسب آرامش این کار را انجام می‌دهند. برای مثال هنگامی که کودک می‌خواهد بخوابد سرش را به زمین می‌کوبد. کوبیدن سر در این حالت معمولاً به شکلی موزون و پشت سر هم صورت می‌گیرد.
در هر حال، موضوع مهم این است که نوع رفتار والدین می تواند منجر به ترک این عادت شود یا برعکس آن را در کودک تشدید کند و زمینه رفتارهای اشتباه دیگر در کودک باشد.
 عملکرد مناسب در این مواقع
نخستین گام، به اندازه کافی به کودک توجه نشان دهید، به طوری که او نیاز به جلب توجه نداشته باشد. هنگامی که او سرش را به جایی می‌کوبد نسبت به رفتار وی بی‌توجه باشید زیرا هرگونه توجهی باعث تقویت این رفتار در کودک می شود. معمولاً مادران با ترس از آسیب دیدگی فرزندشان سعی می‌ کنند با امتیاز دادن او را از این کار منصرف کنند، یا با تنبیه او را مجبور به ترک رفتار می کنند. این عکس العمل‌ها از سوی والدین اشتباه است، زیرا کودکان بخوبی متوجه دست پاچه شدن والدینشان می شوند.
نکته مهم و قابل توجه این است که خردسالان به خوبی درک می کنند که کوبیدن سرشان دردناک است، بنابراین همیشه سعی می کنند شدت ضربه را کنترل کنند که کمتر با درد مواجه شوند. پس جای نگرانی نیست. اگر کودک هنگام کوبیدن سرش با بی‌توجهی اطرافیان مواجه شود به مرور این عادت را ترک خواهد کرد.
در گام بعدی سعی کنید در طول روز، او را به انجام فعالیت های فیزیکی و بازی تشویق کنید. در چنین شرایطی او با صرف انرژی در بازی، هنگام عصبانیت کمتر به فکر سر کوبیدن می افتد.
اما اگر کودک همیشه هنگام خوابیدن این رفتار را تکرار می کند یا سرش را به گونه‌ای به زمین می‌کوبد که باعث آسیب دیدگی‌اش می شود، او را نزد پزشک ببرید. در چنین مواردی ممکن است این رفتار ناشی از وجود برخی اختلالات رشد مانند اوتیسم باشد.

گرمازدگی

اگر کودکی در معرض گرما قرار گیرد، دمای بدنش افزایش می یابد و حالت های یک کودک تب دار را پیدا خواهد کرد یعنی گونه هایش سرخ و دچار تعریق می شود. البته علائم دیگری مانند بی حالی یا در مواردی تهوع و استفراغ نیز بروز می کند. چنین کودکی به تدریج دچار کم آبی بدن می شود که به صورت چشمان گود افتاده، کاهش اشک، خشکی مخاط دهان و کاهش طراوت پوست نشان داده می شود. اگر شدت کم آبی شدید باشد، علائم پوستی بارزتری دیده می شود. وقتی آب بدن به صورت تعریق از دست می رود، میزان نمک خون افزایش می یابد و کم آبی داخل سلولی اتفاق می افتد. این در کودکان تحریک پذیر، باعث گود افتادن چشم و خشک شدن زبان نیز می شود و در این حالت چین پوستی دیرتر به حالت اول بر می گردد. حتی ممکن است کودک به حالت اغما برود و دچار اختلال هوشیاری شود. کودکی که در اثر گرمازدگی دچار کم آبی بدن شده است، ابتدا دچار بی قراری و تحریک پذیری می شود. این کودک تشنه است و اگر آب یا هر نوشیدنی دیگری در دسترسش قرار گیرد، با ولع می نوشد. با توجه به اینکه این کودکان ممکن است قادر به نوشیدن نباشند یا اگر هوشیار باشند، آب را با ولع بسیار بنوشند درمان آن ها باید به دقت انجام شود. معمولاً در گرمازدگی خفیف، کودک دچار اضطراب، نگرانی و تحریک¬پذیری می شود اما در حالت شدیدتر ممکن است دچار اختلال هوشیاری شود یا از نظر پوستی، آسیب پوست به حدی کاهش یابد که چین پوستی دیرتر به حالت اولیه برگردد. حتی ممکن است کودک از نظر قلبی عروقی نیز دچار مشکل شود یا اینکه ادرارش بند بیاید. معمولاً اگر کودک در سنین پایین هم دچار کم آبی شود، علاوه بر اینکه رنگ ادرارش زرد پررنگ می شود، تعداد دفعات خیس کردن پوشکش کاهش می یابد. کم آبی بدن کودک می تواند نتایج جبران ناپذیری داشته باشد و باعث مشکلات بیشتر و حتی مرگ او شود. بنابراین به محض مشاهده علائمی چون تهوع، استفراغ، افزایش درجه حرارت بدن و... در کودک، باید به سرعت او را به مرکز درمانی رساند و یا با اورژانس تماس گرفت تا اقدام های درمانی لازم انجام شود.

 علائم گرمازدگی
• ضعف و خستگی     
• کشیدگی و درد عضلات
•  استفراغ و تهوع
• پوست رنگ پریده و چسبناک
• دمای طبیعی بدن
• گرفتگی عضلات
•  سرگیجه
• ضعف و غش
• ادرار زرد تیره یا نارنجی
•  سردرد و اسهال
                                                                                                              
 اقدامات اولیه در هنگام گرمازدگی
• کودک را باید در محل خنکی در منزل بگذارید تا استراحت کند و لباس های اضافی کودک را دربیاورید و لباس های نازک و نخی به تن او کنید.
•  بدن کودک را با آب سرد بشویید و یا با یک حوله ی خنک مرطوب نگه دارید.
• برای خنک نگه داشتن بدن کودک از پنکه یا کولر استفاده کنید.
• کودک را به خوردن و آشامیدن تشویق کنید.
• کودک را در یک حمام خنک شستشو دهید (ولی نه با آب سرد(.
• کودکی که دچار گرمازدگی شده است باید حداقل 24 ساعت استراحت کند.
• در صورتی که کودک شما خیلی بی¬حال باشد که قادر به خوردن وآشامیدن نباشد ممکن است نیاز به دریافت مایعات از طریق تزریق وریدی (دریافت سرم) داشته باشد. در این صورت به پزشک مراجعه کنید.
 اگر درمان به تأخیر بیفتد ممکن است بسیار خطرناک و کشنده باشد.

 عوارض گرمازدگی
غش در گرمازدگی شدید: در مرحله شدید گرمازدگی، بدن توانایی خود را برای تنظیم دمای بدن از دست می دهد و دمای بدن ممکن است به 1/41 درجه سانتی¬گراد و یا حتی بیشتر از این برسد که منجر به آسیب مغز می شود. در این صورت اگر به سرعت درمان نشود می تواند مرگ را به دنبال داشته باشد. درمان های اورژانسی پزشکی برای کنترل دما ضروری است.
 عواملی که خطر عوارض گرمازدگی را افزایش می دهد عبارتند از:
• پوشش زیاد
• فعالیت فیزیکی شدید و مفرط همراه با عدم دریافت مایعات کافی
 اقدامات اولیه در گرمازدگی شدید وغش
اگرکودک شما در مدت زمان طولانی در زیر نور آفتاب بازی و فعالیت فیزیکی شدید داشته است و یکی یا بیشتر از نشانه های زیر را نشان دهد، سریع با اورژانس 115 تماس بگیرید:
• پوست خشک، گرم و ملتهب بدون تنفس و دمای بدن 41 درجه سانتیگراد و یا بیشتر
• سردرد ضربان دار
• خستگی
• گیجی
• اغتشاش فکر وکندی
• خستگی
• حمله ناگهانی (تشنج)
• کاهش عملکرد و واکنش پذیری
• از دست دادن هوشیاری

 اقدامات تا زمان رسیدن اورژانس
• کودک را به محل سایه منتقل کنید.
• مایعات به او نخورانید.
• والدین نباید یک دفعه به کودک مقدار زیادی آب خالص بنوشانند زیرا یکباره آب وارد سلول¬های مغز می شود و ممکن است مشکلات دیگری در پی داشته باشد. اگر کودک شیرخوار است، بهترین نوشیدنی برای رفع کم آبی بدنش شیر مادر است در غیر این صورت برای رفع گرمازدگی باید محلول ORS یا مخلوطی از آب شکر یا آب نمک یا دوغ به او داد و از دادن آب خالص اجتناب کرد.
• لباس¬های كودک را از تنش خارج كنید و او را در یک محل خنک بخوابانید. (اگر خارج از منزل در زیر آفتاب قرار دارید یک محل سایه بیابید و یا او را به یک محل خنک منتقل سازید.)
• درمدتی كه منتظر آمبولانس هستید بدن او را با اسفنج یا پارچه نرمی كه به آب سرد آغشته كرده اید ماساژ داده او را جلوی پنكه بگذارید (می¬توانید از یک پنكه برقی استفاده كنید و یا او را باد بزنید). با او صحبت كنید و سعی كنید او را آرام سازید. به او چیزی ننوشانید و علی رغم آن كه ممكن است وسوسه شوید كه به او استامینوفن بدهید، باید بدانید كه استامینوفن افزایش درجه حرارت بدن در اثر گرمازدگی را برطرف نمی كند.

 پیشگیری از گرمازدگی
• برای این که کودکان دچار گرمازدگی نشوند، به کودکان آموزش دهید که در هوای آفتابی و گرم هنگام فعالیت و بازی وقبل از آن، مقدار فراوانی آب بنوشند حتی اگر احساس تشنگی نداشته باشند.
• از لباس هایی با رنگ های کرم یا رنگ های روشن استفاده کنند و پوشش زیاد نداشته باشند.
• فعالیت فیزیکی شدید در فضای بیرون را محدود به زمان قبل از ظهر و بعد از ساعت 6 نمایند.
• به کودک آموزش دهید در صورت احساس گرما زدگی به درون محوطه (جای خنک) بیاید.
• همواره در گردش¬های بیرون منزل، آب کافی و بهداشتی همراه داشته باشید. مصرف میوه ها و سبزی ها نیز به دلیل داشتن آب فراوان توصیه می شوند.

مسمومیت در کودکان

الف . مسمومیت سمی

مسمومیت بیشتر در خانه رخ می دهد و کودکان زیر پنج سال در بالاترین خطر ابتلا به مسمومیت اتفاقی هستند. هر ماده ای که برای بدن زیان بار باشد یک سم است که ممکن است از طریق استنشاق، تزریق، فرو بردن، پخش در چشم و یا از طریق پوست جذب شود. هر ماده ای اگر بیش از حد به بدن وارد شود می تواند سمی باشد.
در اثر مسمومیت با مواد شیمیایی مانند (بنزین و یا تینر) تنفس بودار می شود.
سوختگی، لکه و بو (در فرد، لباس ها، مبلمان، کف، فرش و یا اشیاء مناطق اطراف فرد) نشانه مسمومیت است.
بطری های خالی دارو و یا قرص های پراکنده و دیگر نشانه های غیر منتظره، از علائم مسمومیت است.
 علائم
علائم مسمومیت به نوع سم و مقدار گرفته شده بستگی دارد و عبارت از استفراغ، درد معده، درجه حرارت بالا، خواب آلودگی و غش و ... .
اگر در کودک به طور ناگهانی چنین علائمی پیدا شود ممکن است مسموم شده باشد به ویژه اگر کودک کسل و گیج باشد.
قرمزی اطراف دهان و لب ها می تواند علامت نوشیدن سموم خاص باشد.
 عوارض
اثرات مسمومیت از بیماری کوتاه مدت تا آسیب های مغزی، کما و مرگ است و بستگی به نوع سم خورده شده دارد.
 در موارد مسمومیت چکار کنیم؟
اول آرام باشید اگر مراحل درست انجام شود بیشتر موارد مسمومیت کودکان خفیف و قابل کنترل هستند. با این حال، برخی از مواد برای کودکان بیشتر سمی هستند و ممکن است حتی در دوزهای بسیار کوچک نیز برای یک کودک کشنده باشد. مواد شیمیایی، الکل به عنوان مثال، مواد شیمیایی صنعتی، رقیق کننده رنگ، آفت کش ها مانند ( لیندان )، نوشابه های الکلی مانند ودکا، ضد یخ، مایعات برف پاک کن شیشه جلو اتومبیل، پاک کننده ها، سفید کننده، لوازم آرایشی ناخن، بعضی از انواع گیاهان و قارچ ها، مسمومیت غذایی در اثر مواد غذای (آماده، کپک زده و یا باکتری در گوشت خام آلوده)، نیش حشرات و نیش مار سبب مسمومیت می شوند.
داروهایی مانند (ضد افسردگی، دیابت، قلبی، مواد مخدر، آهن، مخدرها مانند (اکسی کدون، متادون)، سالی سیلات ها به عنوان مثال ( ASA، مزالازین) و داروهای ضد تشنج سبب مسمومیت می شوند.
توجه داشته باشید که این لیست جامع نیست هر دارو یا ماده شیمیایی مصرف شده توسط یک کودک می تواند منجر به آسیب های جدی شود این مواد باید دور از چشم و دسترس اطفال نگه داشته شود.
در مسمومیت ها، کودک را وادار به استفراغ نکنید مگر توصیه شده باشد. اگر کودک بیهوش و تنفس متوقف شده یا فاقد نبض است با اورژانس تماس بگیرید و اگر شما برای انجام این کار آموزش دیده اید عملیات احیاء ( CPR ) را شروع کنید. تکنیک های CPR برای بزرگسالان و کودکان بیش از 1 سال سن مشابه هستند با این تفاوت که در کودکان ممکن است نیاز به تنفس کوچکتر باشد.
اگر کودک دارای مشکل تنفس، تشنج و یا مشکل در بلع باشد با اورژانس پزشکی تماس بگیرید. سن کودک، وزن تقریبی و یک شرح حال از آنچه که کودک بلعیده است به عنوان مثال، نوشته های بر چسب بطری قرص و یا قرص هایی مشابه را بیاد داشته باشید.
اگر سم روی لباس ها، پوست و چشم فرد ریخته است، لباس را در آورده و پوست یا چشم را با آب سرد یا ولرم بشویید و یا از حمام به مدت 10 ـ 30 دقیقه یا تا زمانی که کمک برسد استفاده کنید.
 درمان
مسمومیت می تواند از عوامل مختلف مثل داروها، مواد مخدر، مواد غذایی بوجود آمده و ممکن است سبب آسیب به فرد شود لذا مسمومیت یک اورژانس پزشکی است و آن را در خانه نمی توان درمان کرد. لذا باید بلافاصله به دنبال مراقبت های پزشکی باشید.
 درمان پزشکی
اگر کودک بیهوش است پزشک برای محافظت از خفه شدن فرد در اثر استفراغ و ارائه تنفس مصنوعی یک لوله پلاستیکی، انعطاف پذیر و نرمی را در نای او (لوله گذاری) قرار می دهد.
هنگامی که سم به معده نقل مکان کرد روش های دیگری مورد نیاز است. زغال چوب فعال به عنوان یک جاذب فوق العاده برای جذب بسیاری از سموم عمل می کند. هنگامی که سم به زغال چوب در روده گیر کند نمی تواند به جریان خون وارد شود. زغال چوب فعال هیچ طعم و مزه ای ندارد اما گاهی اوقات باعث می شود که فرد به استفراغ بیفتد. زغال چوب فعال در اسرع وقت پس از مسمومیت به کودک داده می شود،  این کار برای (الکل، caustics، لیتیوم و یا فرآورده های نفتی) مؤثر نیست.
برخی از سموم دارای پادزهرهای خاص می باشند. پادزهرها از کارکرد سم جلوگیری و یا اثرات سم را معکوس می کنند.
آتروپین یک پادزهر برای گازهای عصبی خاص و حشره کش ها است از آتروپین برای گاز اعصاب استفاده می شود. پادزهر مشترک N استیل سیستئین (Mucomyst) برای خنثی کردن مصرف استامینوفن بیش از حد استفاده می شود. استامینوفن در دوزهای نرمال، یکی از ایمن ترین داروهای شناخته شده است، اما مصرف بیش از حد و گسترده سبب آسیب کبد می شود و هپاتیت و نارسایی کبد ایجاد می کند.
چسب سدیم پلی استایرن سولفونات (Kayexalate) می تواند پتاسیم و دیگر الکترولیت ها را از جریان خون جذب کند.
اگر یک فرد توسط یک مار سمی گاز گرفته شود از آنتی ونوم antivenin استفاده می شود. وقتی که هیچ درمان خاصی وجود ندارد، پزشک علائم و نشانه های مورد نیاز را درمان می کند. اگر فرد مضطرب یا دارای توهم است از آرام بخش برای آرام کردن فرد استفاده می شود.
از ونتیلاتور( ماسک تنفسی) برای کسی که تنفس او در اثر مسمومیت متوقف شده استفاده می شود. داروهای ضد تشنج برای درمان و یا جلوگیری از تشنج استفاده می شود.
 پیشگیری
• تقریباً تمام مسمومیت ها در خانه رخ می دهد و 80 درصد از مسمومیت کودکان در سنین 1 تا 4 سال می باشد. سوخت و ساز بدن کودکان از بزرگسالان متفاوت است کودکان متابولیک سریع تر و از لحاظ جسمی کمتر قادر به تحمل مواد شیمیایی سمی مانند ویتامین ها یا قرص های حاوی آهن هستند. لذا مقدار زیاد این داروها در کودکان به علت آسیب کبدی می تواند برای کودکان کشنده باشد.
• درب تمام کابینت های نگهداری مواد خطرناک برای محدود کردن دسترسی کودکان به مواد سمی، قفل ایمنی نصب کنید.
• تمام داروهای نسخه ای و بدون نسخه را خارج از دید و دور از دسترس کودکان ذخیره و ترجیحاً در قفسه قفل دار نگهداری شود.
• گیاهان سمی داخل خانه را دور از دسترس کودکان قرار دهید.
• از مناطق که به تازگی کود یا آفت کش پاشیده شده دور بمانید.
• کودکان کنجکاو تمایل به قرار دادن هر چیزی در داخل دهان خود دارند.
• لذا بطری های پزشکی ممکن است برای آن ها جذاب باشد. و ممکن است به بعضی داروها یا محصولات خانگی (به ویژه داروی با طعم شیرین و عطر میوه ای مانند غذا یا نوشیدنی نگاه کنند.
• کودکان تقلید از بزرگسالان را دوست دارند و مصرف دارو در مقابل کودکان ممکن است خطرناک باشد چون ممکن است عمل شما را دنبال کنند.
• از ظروف مقاوم، سخت و ایمن برای نگه داشتن دارو استفاده کنید تا کودکان قادر به باز کردن درب آن نباشند.

 

ب. مسمومیت غذایی

تشخیص مسمومیت غذایی که معمولاً در نتیجه خوردنِ غذا یا آب آلوده به یکی از انواع باکتری های مضر به وجود می آید، از ویروس شکمی که از طریق دست های آلوده به دهان منتقل می‌گردد، دشوار است. علائم آن ها نیز یکی هستند: گرفتگی عضلات شکمی، تهوع، استفراغ، اسهال، اغلب تب، لرز، درد و سردرد.
اگر کودک شما دچار مسمومیت غذایی شود، علائم آن طی 2 تا 48 ساعت بعد از خوردنِ غذا ظاهر می شود و معمولاً یک یا دو روز ادامه می یابد، اما در موارد شدید‌تر ممکن است تا یک هفته یا بیشتر ادامه پیدا کند.
 تشخیص نوع عفونت
آزمایش خون، مدفوع و باقی مانده غذا در موارد لزوم به تشخیص نوع عفونت کمک می کند، اما پزشکان اغلب نیازی به عامل اصلی ندارند چون در هر صورت راهِ درمان یکی است البته استثنائاتی هم وجود دارد. مثلاً اگر در مدفوعِ کودک خردسال خون دیده شود، دکتر دستور آزمایش خون می دهد تا از عدم وجود باکتری های خطرناکِ ایجادکننده مسمومیت غذایی مثل‌ ای کولای یا سالمونلا مطمئن شود.
طبق نظر مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری، رایج ترین عفونت های غذایی آن هایی هستند که بر اثر باکتری های کامپیلوباکتر، سالمونلا، ای‌کولی و نیز دسته‌ای از ویروس های موسوم به نورو ویروس، به وجود می آیند. نوعی که رواجِ کمتری دارد بوتولیسم است، که البته اگر معالجه نشود می تواند بسیار خطرناک باشد. در اینجا نگاهی اجمالی به این باکتری ها خواهیم داشت:
کامپیلوباکتر: رایج‌ترین باکتری غذایی است. معمولاً از طریق گوشت خام یا نیمه خامِ ماکیان یا شیر غیر پاستوریزه منتقل می شود، اما کودک ممکن است از طریقِ آب آلوده هم به آن مبتلا شود. معمولاً از فردی به فرد دیگر منتقل نمی شود، اما امکان آن وجود دارد. اگر فرزند شما به این باکتری مبتلاست و اسهال دارد، احتمال دارد با شستنِ مقعدِ او به این باکتری مبتلا شوید.
احتمال تماس با باکتری از طریق مدفوع سگ یا گربه نیز وجود دارد. کامپیلوباکتر اغلب تشخیص داده نمی شود، چون گاهی هیچ گونه علائمی ندارد اما از علائم آن می توان به تهوع و استفراغ، اسهال (گاهی خونی)، انقباض و درد در ناحیه شکم و تب اشاره کرد. اغلب دو تا پنج روز ادامه پیدا می کند، اما ممکن است 10 روز نیز به طول بیانجامد.
سالمونلا: ممکن است در تخم‌مرغ خام یا عسلی، گوشت چهارپایان و ماکیان، شیر خام و محصولات لبنی و غذاهای دریایی یافت شود و از طریق توزیع ‌کنندگان مواد غذایی انتشار یابد. خزندگانی مثل لاک‌پشت، مارمولک و مار هم می توانند ناقل سالمونلا باشند. در بیشتر موارد اگر کودک شما به سالمونلا مبتلا شده باشد، علائم تب، اسهال و انقباض‌های شکمی خواهد داشت. همین طور ممکن است دانه های صورتی روی پوستش ظاهر شود.
علائم معمولاً طی 8 تا 48 ساعت بعد از تماس ظاهر می شوند و یک تا دو روز طول می‌کشند، البته ممکن است بیشتر از یک هفته هم دوام پیدا کند و باکتری ممکن است ماه ها در بدن باقی بماند. 66 درصد مبتلایان به سالمونلا زیر بیست سال سن دارند. در فردی با سیستم ایمنی ضعیف، سالمونلا ممکن است به جریان خون حمله کند و خطرات جانی در پی داشته باشد.
ای کولای: از طریقِ غذا یا آب آلوده به مقادیر میکروسکوپی از مدفوع گاو شیوع پیدا می کند. اگر کسی ای‌کولای داشته باشد و دست ها را بعد از رفتن به دستشویی نشوید، ممکن است بیماری را به فرد دیگر منتقل کند. ای‌کولای موجب اسهال شدید و‌ گاه خونی و انقباضات شدید شکمی می شود اما تب ندارد.
این باکتری انواع مختلفی دارد. نوعی از آن، بیماریِ حاد‌تر و طولانی‌ مدت تری ایجاد می کند. نوعی دیگر می تواند در نوزادان و کودکانِ خردسال کشنده باشد و اغلب نیاز به بستری شدن دارد. علائم از 8 تا 48 ساعت بعد از آنکه کودک غذای آلوده به باکتری را خورد، ظاهر می شود و دو تا پنج روز ادامه می‌یابند.
نورو ویروس: به ویروس شبه‌ نورواک یا کالیسی ‌ویروس هم موسوم است، چون به خانواده ویروسی کالیسی‌ ویرید تعلق دارد. این ویروسِ بسیار رایج، اغلب به درستی تشخیص داده نمی شود، چون تست آزمایشگاهی آن به سهولت امکان پذیر نیست. تهوع شدید نشانه بارزِ آن است و علائم آن، ناگهان حدود 24 تا 48 ساعت بعد از تماس با ویروس بروز می کنند، البته ممکن است این علائم بعد از 12 ساعت اول هم ظاهر شوند.
نورو ویروس از طریق غذای آلوده، لوازم آشپزخانه و سطوح منتقل می شود. از آنجا که بسیار مسری است، به راحتی در خانه و از طریق لوازم مصرفی روزانه انتقال پیدا می کند و از آنجا که نورو ویروس انواعِ گوناگون دارد، نمی توان در مقابل آن ها مصونیت پیدا کرد. علائم نورو ویروس خود به خود بعد از یکی دو روز ناپدید می شوند، اما باید دقت کنید که در این مدت آب بدن کودک بر اثر استفراغ کم نشود.
بوتولیسم: موارد آن نادر است، هرسال تنها حدود 110 مورد در ایالات متحده امریکا گزارش می شود. عامل آن باکتری کلوستریدیوم بوتولونیوم است که در خاک یافت می شود. اما در بیشتر موارد از طریق مواد غذایی که با شیوه نادرست کنسرو و نگهداری شده‌اند، بخصوص سبزیجات کنسروشده خانگی، ماهی خام یا دودی، عسل و شربت نشاسته ذرت منتقل می‌گردد.
بوتولیسم زمانی در کودکان اتفاق می افتد که کودک باکتری یا تخم هایش را بخورد و تخم ها در روده او رشد پیدا کنند (به همین خاطر است که نباید قبل از تولد یک سالگی نوزاد به او عسل داد). علائم بوتولیسم شامل یبوست، ضعف، پلک های افتاده و مشکل در عملِ بلع می‌باشد (با وجود ضعف، کودک کاملاً هشیار است). بوتولیسم اگر درمان نشود ممکن است منجر به فلج ماهیچه‌ و دستگاه تنفس شود. علائم در 36 ساعت اول بروز پیدا می کنند.
 موارد نیاز به مراجعه ی پزشک
بهتر است به محض شک به مسمومیت غذایی کودک تان با دکتر تماس بگیرید. وی با توجه به علائم کودک تصمیم می‌گیرد که نیازی به مراجعه به مطب هست یا خیر. علائم زیر را با دکتر در میان بگذارید:
• تب بالای 39 درجه سانتی‌گراد
• تهوع بیش از سه روز
• سردرد شدید یا درد شکم
• خون در استفراغ یا مدفوع
• شکم سفت و متورم
هم چنین اگر فرزندتان یکی از علائم متعارف دهیدراسیون (کم شدن آب بدن) شامل کاهش ادرار، خواب آلودگی یا بهانه‌‌گیری شدید، دست و پاهای یخ و رنگ‌پریده، یا عطش شدید را نشان داد، با پزشک تماس بگیرید. اگر چنین اتفاقی افتاد، پزشک احتمالاً کودک تان را در بیمارستان (یا شاید فقط چند ساعتی) بستری کند، تا آب از دست داده بدنش را طی آب رسانیِ مجدد بازگرداند. نگران نشوید، احتمالاً بعد از چند روز مرخص می شود و سلامتی اش را به دست می آورد. اگر حدس می‌زنید فرزندتان دچار مسمومیت غذایی شده و پزشک در دسترس نیست، تلفنی با دکتر صحبت کنید و یا کودک را به مرکز اورژانس برسانید.
 توصیه های لازم
• در صورت ابتلای فرزندتان به مورد حاد مسمومیت غذایی با اسهال و استفراغ، بهتر است او را در خانه نگه دارید تا استراحت کند و مایعات و الکترولیت‌های از دست داده بدن (نمک و املاح معدنی) را بازیابی کند. معمولاً پزشکان مصرف بدون نسخه محلول‌های الکترولیت خوراکی را توصیه می کنند و بهتر است در طولِ روز اندک اندک نوشیده شوند. پزشک بر اساس سن و وزن کودک تان به شما خواهد گفت که به چه مقدار از این مایعات احتیاج دارد اما از خوراندن آبمیوه و نوشابه به او پرهیز کنید، چون عوارض بیماری را تشدید می کنند.
• اگر کودک تب یا بدن‌ درد دارد، مقدار مناسبی استامینوفن یا ایبوپروفن به او بدهید. هرگز به کودک تان آسپیرین ندهید، چون او را مستعد ابتلا به «سندروم ری» می کند که بیماری نادر اما خطرناکی است.
• به محض کاهش یا توقف اسهال، استفراغ و بازگشتن اشتهای کودک، دکتر توصیه می کند که مصرف محلول های الکترولیت را متوقف و همزمان افزودن تدریجی مایعات دیگر مثل شیر و غذاهای سالم را آغاز کنید. به رفتارهای کودک تان توجه کنید، خودش به شما می‌گوید چه وقت گرسنه می شود.
• انجمنِ پزشکانِ اطفالِ آمریکا توصیه می کند کودکانی که از بیماری های شکمی بهبود یافته‌اند، باید هرچه زود‌تر رژیم غذایی عادی را از سر بگیرند؛ این رژیم شامل همه طبقات غذایی مثل مجموع کربوهیدرات‌ها (نان، برشتوک، برنج)، گوشت بدون چربی، ماست، میوه‌جات و سبزیجات می‌باشد. از غذاهای چرب اجتناب کنید.
• مطالعات نشان داده اند که از سرگیری سریع رژیم غذایی استاندارد بلافاصله بعد از رفع علائم حاد بیماری می تواند مدت نقاحت کودک را نصف روز کاهش دهد، چون مواد غذایی ضروری را جهت مقابله با عفونت به بدن او می‌رساند. از سوی دیگر، اگر کودک شما چند روز به خاطر بی اشتهایی حاصل از بیماری نتوانست از مواد غذایی خوب استفاده کند، نگران نشوید. فقط سعی کنید نگذارید آب بدنش را از دست بدهد.
 پیشگیری
واقعیت آن است که حفاظت از کودک در مقابل همه باکتری های مقیم در موادغذایی غیرممکن است. اما می توانید با رعایت ایمنی در تهیه مواد غذایی از مقدار این تماس‌ها بکاهید. این راه ها را امتحان کنید:
• همیشه قبل از تهیه غذا، بعد از رفتن به دستشویی، سر پا گرفتن کودک یا تعویض پوشکِ بچه، دست های خود را با آب گرم و صابون بشویید. به کودک تان یاد دهید بعد از استفاده از دستشویی و قبل از غذا خوردن دست هایش را بشوید. تا وقتی که خودش به خوبی بتواند دست هایش را بشوید، در این کار کمکش کنید.
• گوشت چهارپایان، ماکیان و ماهی را قبل از پختن خوب آب بکشید و همه سطوح آشپزخانه را هم بعد از کار با آب داغ کف‌دار بشویید.
• هرگز غذای پخته شده مثل استیک را دوباره در بشقاب یا تخته خردکن که قبلاً به مواد خام آلوده شده نگذارید.
• جهت آب کردن یخِ مواد منجمد، آن ها را در یخچال بگذارید و نه روی پیشخوان یا سینک. گوشت قرمز و سفید را که بیش از یکی دو روز به صورت خام فریز شده مصرف نکنید.
• غذایی که بو یا ظاهر غیرعادی دارد، نخورید.
• غذاهای تاریخ گذشته، غذاهایی که بسته بندی در آن ها شکسته است یا قوطی های کنسرو متورم یا فرورفته را نخورید.
• غذا را بیشتر از یک ساعت قبل از خوردن یا نوشیدن، بیرون یخچال نگه‌داری نکنید.
• مطمئن شوید که غذا خوب پخته شده است. گوشت گاو باید 71 درجه سانتی‌گراد، ماکیان حداقل 82 درجه و ماهی حداقل 60 درجه حرارت ببیند.
• موقع گرم کردن غذا مطمئن شوید که کاملاً داغ شده باشد (فقط گرمش نکنید).
• غذای داغ را به صورت داغ و غذای سرد را به صورت سرد مصرف کنید.
• از دادن شیر، آب میوه و پنیر غیرپاستوریزه یا گوشت خام به کودک پرهیز کنید.
• اگر خودتان مواد غذایی خود را کنسرو می‌کنید، مراحل کار را به دقت انجام دهید.
• گوشت و ماهی خود را از مغازه های معتبر تهیه کنید.
• موقع سفر به خارج کشور، از غذاهای داغ و تازه پخت استفاده کنید، نه سبزیجات خام یا میوه‌های با پوست. فقط آبِ جوشیده شده بنوشید.

ناخن جویدن

یکی از بدترین و مضرترین عاداتی که کودکان ممکن است به آن دچار شوند ناخن جویدن است. عادت به ناخن جویدن به علل مختلف در کودک ایجاد می شود که از جمله می توان به وجود افسردگی یا استرس اشاره کرد. اما جدا از علل روانی ناخن خوردن مضرات بسیاری را نیز برای سلامتی فرد به دنبال دارد.
مسائل بهداشتی مثل آلودگی هایی که ممکن است در زیر ناخن جمع شود و احتمال ابتلا به بیماری از طریق آن ها وجود دارد به کنار؛ دیدن منظره ناخن جویدن یک کودک بیشتر به این خاطر که اضطراب و عصبی بودن او را به شما منتقل می کند، آزاردهنده است. شاید به همین دلایل، این رفتار بچه ها خیلی زود به معضل بزرگی برای والدین تبدیل می شود و حتی باعث بروز خشم و عصبانیت آن ها می شود.
ناخن جویدن ممکن است از سنین پایین (حتی یک سالگی) شروع شود و میزان بروز آن تا ۱۲ سالگی افزایش می یابد. به صورت تخمینی حدود یک سوم کودکان دبستانی و نیمی از نوجوانان و حتی یک چهارم دبیرستانی ها ناخن می جوند. معمولاً ناخن جویدن در موقعیت های اضطراب آور و ناکامی ها تشدید می یابد و گاهی صرفاً عادتی است که در مکان های خاصی مثل جلوی تلویزیون یا مانند آن رخ می دهد. شدیدترین انواع ناخن جویدن در برخی کودکان عقب مانده ذهنی شدید یا مبتلایان به اسکیزوفرنی دیده می شود اما برخی از افراد نیز بدون وجود هیچ نوع اختلال روانی، صرفاً به علت یک عادت عصبی به این اختلال مبتلا هستند.
 درمان
درمان این مشکل به دو شیوه انجام می شود:
1. دارو درمانی
دارو درمانی صرفاً در موارد بسیار شدید و در کودکان بالای ۷ سال، با داروهای ضد اضطرابی درمان صورت می گیرد. برای این که بفهمید کودک شما نیاز به دارو درمانی دارد و به چه میزان و چه داروهایی باید مصرف کند حتماً باید به روان پزشک کودک مراجعه کنید.
2. رفتار و اقدامات اطرافیان
مرحله اول: اقدامات والدین
در مرحله اول توصیه هایی به والدین این کودکان می شود.
۱. تا جایی که ممکن است از نادیده گرفتن رفتار استفاده کنند. به طوری که در خصوص آن ها هیچ گونه اظهار نظری نکنند، از صحبت کردن یا تلاقی نگاه با کودکی که در حال جویدن ناخن است خودداری کنند. وقتی کودک در حال انجام آن است او را در آغوش نگیرند و حتی به او نزدیک نشوند.
۲. کودک را تنبیه نکنند.
۳. محیط امنی برای کودک فراهم کنند تا نیاز او را به کسب آرامش از این راه از بین ببرند.
مسلماً خانه های پر تنش، درگیری ها و مشاجرات والدین جلوی کودکان، تنبیه های بدنی و شماتت های مکرر کودک به دلایل مختلف در ایجاد محیط پر استرس و ناامن برای کودک نقش بسیار مهمی خواهد داشت.
۴. کودک را به ویژه هنگام خواب سرگرم نگه دارند (مثلاً با یک اسباب بازی) تا حواس او از این عادت به فعالیت دیگری منحرف شود.
مرحله دوم: رفتار لازم با کودک
در مرحله دوم آموزش هایی به کودک لازم است.
1. فهرستی از زمان و مکان هایی که او به ناخن جویدن دست می زند با کمک کودک و خانواده تهیه کنیم.
2. کودک را به آگاهی از وضعیت ظاهری اش هنگام ناخن جویدن تشویق کنیم. مثلاً هنگام جویدن ناخن به خود در آینه نگاه کند.
3. یک مشغولیت دیگر برای دست کودک فراهم کنید. مثلاً شیء کوچک و قابل حملی در اختیارش بگذارید که هر کجا خواست با خود ببرد. مثل یک توپ لاستیکی، یک تکه خمیر و ... و در صورت نیاز به جویدن ناخن، تشویق کنید تا با آن شیء بازی کند. گرچه جایگزین برای ناخن توصیه نمی شود ولی گاهی می توان از نی پلاستیکی برای جایگزینی نیاز دهانی کودک استفاده کرد.
4. در موقعیت های مرتبط با این عادت تغییراتی بدهید. مثلاً تنها در صورتی قادر به تماشای تلویزیون است که دست هایش مشغول کاری باشد.
5. می توان یک عمل رقابتی نیز به کودک آموخت. مثلاً در هنگام میل به جویدن ناخن، دست هایش را مشت کند، دسته های صندلی را سه دقیقه محکم بگیرد و ناگهان دستش را شل کند.
6. در ضمن والدین لازم است ناخن های کودک را مرتب با ناخن گیر بگیرند و سوهان بکشند، پیشرفت کودک را مورد توجه و تشویق قرار دهند. ناخن های بلندش را از نظر زیبایی مورد تعریف و تمجید قرار دهند.
7. گاهی وعده هدیه دوست داشتنی مثل لاک یا دستکش زیبا یا انگشتر و ناخن گیر زیبا یا ذره بین برای بررسی وضعیت ناخن ها هم توصیه می شود.

 

پیش فعالی (ADHD)

پیش فعالی (ADHD) اختلالی است که در آن پر تحرکی، بی‌توجهی و رفتارهای ناگهانی بیشتر و شدیدتر از کودکان دیگر وجود دارد. 3 تا 5 درصد کودکان به این اختلال مبتلا هستند و در پسرها شایع‌تر است. ممکن است در بعضی بیشتر علائم پر تحرکی و رفتارهای ناگهانی و در گروهی علائم بی‌توجهی بیشتر دیده شود. علائم این بیماری قبل از 7 سالگی شروع می شود ولی اغلب در دوران مدرسه مشکلات جدی ایجاد می‌گردد.
 علت
این بیماری سال هاست که شناخته شده و عوامل متعددی در ایجاد آن نقش دارند. به نظر می‌رسد علت آن بیشتر به نقص در تکامل سیستم اعصاب مربوط باشد. کودکان مبتلا احتمالاً در قسمت‌هایی از مغز که مسئول توجه، تمرکز و تنظیم فعالیت های حرکتی می‌باشد دچار نقص جزئی هستند. توارث و ژنتیک در این اختلال نقش دارد. هم چنین در بعضی موارد در جریان حاملگی یا زایمان یا پس از آن صدمات جزئی به ساختمان مغز وارد می شود که می تواند باعث این مشکل گردد.

اختلالاتی  که می توانند منجر به بروز علائم پیش فعالی شوند:

هیپرتیروئیدی یا مسمومیت با سرب، هرج و مرج در وضعیت زندگی نیز می تواند منجر به بروز علائم بیش فعالی، حواس پرتی و فقدان توجه شود.

 علائم
• مشکل اصلی کودکان ADHD عدم توانایی آن ها در حفظ و تنظیم رفتارشان است، در نتیجه اغلب نمی توانند رفتار مناسبی که لحظه به لحظه با شرایط محیط هماهنگ باشد نشان دهند.
• خوابیدن و غذا خوردن آن ها منظم نیست و به نظر می‌رسد در همه چیز دخالت می کنند و مراقبت دائمی نیاز دارند.
• از نظر هیجانی ثبات ندارند، ناگهانی می‌خندند یا گریه می کنند و رفتارشان غیر قابل پیش‌بینی یا ارزیابی است.
• سریع از کوره در می روند و نمی توانند پیامدهای رفتارشان را پیش بینی یا ارزیابی نمایند.
• در فعالیت های خطرناک شرکت می کنند و احتمال صدمه دیدن آن ها زیاد است.
•  قبل از فکر کردن عمل می کنند، قبل از پایان سؤال جواب می‌دهند، اشیا را پرتاب می کنند و ناخواسته به دیگران صدمه می‌زنند، پر فعالیت و پر تحرک هستند، هر لحظه در حال رفتن هستند، انگار موتوری درون بدن آن هاست که آن ها را به حرکت دائمی مجبور می کند، نمی توانند آرام بنشینند و بی قرار هستند.
•  اختلال تمرکز در این کودکان در کارهایی که فعالیت دائم و جدی مغزی را لازم دارد مشهودتر است.
•  آن ها ممکن است در تماشای تلویزیون، بازی با کامپیوتر و فعالیت های لذت‌بخش با کودکان دیگر تفاوتی نداشته باشند ولی در کارهایی که فعالیت مداوم مغزی و تمرکز لازم دارد (انجام تکلیف درسی) تفاوت آن ها با کودکان دیگر نمایان می شود.
•  به نظر می‌رسد مغز آن ها اطلاعات محیطی را بیش از حد لازم می‌گیرد، یعنی در انتخاب توجه به اطلاعات ضروری و بی‌توجهی و حذف اطلاعات غیر ضروری ضعف دارد.
• رعایت قوانین منزل و مدرسه برای آنان مشکل است و برای پیروی از قوانین توجه بیشتری لازم دارند.
• در انجام تکلیف مدرسه، تمرکز روی درس، رعایت قوانین مدرسه و داشتن روابط اجتماعی مناسب با همکلاسی ها مشکل دارند. برای رسیدن به اهداف درازمدت برنامه‌ریزی نمی کنند.

 عوارض
رفتارکودکان ADHD روی عملکرد آن ها در خانواده، اجتماع مردم و مدرسه تاثیر سوء می‌گذارد و باعث واکنش‌های منفی اطرافیان، خانواده، کادر مدرسه و همسالان می شود. این رفتارها مشکلات جدی در مدرسه و اجتماع ایجاد می کند و باعث کاهش اعتماد به نفس و احساس بی‌کفایتی در این کودکان می‌گردد. ممکن است آن ها از مدرسه و اجتماع متنفر گردند.
کودکان طبیعی به خاطر رفتارهای مناسب و موفقیت‌های تحصیلی و اجتماعی زمینه زیادی برای تشویق شدن دارند و همین تشویق‌ها موجب پرورش اعتماد به نفس و عزت نفس در آن ها می شود ولی کودکان دچار ADHD کمتر به این موفقیت‌ها دسترسی پیدا می کنند. کودکان ADHD ممکن است به صورت ثانویه دچار اختلالات ارتباطی، مشکلات تحصیلی، اضطراب، افسردگی و بزهکاری شوند.
 پیشگیری
هیچ شیوه حتمی برای پیشگیری از ابتلا به این بیماری وجود ندارد. اما مراحلی وجود دارند که می توان برای کاهش این ریسک در نظر گرفت برای نمونه عدم استفاده از  الکل، داروها و تنباکو زمان بارداری. کودکانی که مادران آن ها در طول دوره بارداری سیگار مصرف می کنند ممکن است دو برابر احتمال ابتلا به ADHD داشته باشند.
 تشخیص
تشخیص قطعی این اختلال توسط پزشک به وسیله ی انجام معاینات روانی و بدنی و انجام آزمایشات انجام می شود.
(پرسش نامه کانرز) و (برگه های واندربیلت) دو نمونه از پرسشنامه هایی  هستند که برای تشخیص بیش فعالی و نقص توجه کاربرد دارند.
معاینه فیزیکی برای رد کردن مشکلات زمینه ای احتمالی طبی یا رشدی ضروری است. معاینه باید شامل مشاهده کودک و والدین و ارتباط آن ها باشد. ممکن است پزشک مطالعات عملکرد تیروئید، اندازه گیری سطح سرب خون، تعیین کاریوتیپ ژنتیکی (آزمایش ژنتیک)، مطالعات تصویر برداری از مغز را در صورتی درخواست کند که شرح حال طبی یا معاینه فیزیکی لزوم انجام آن ها را نشان دهند.

 درمان
با درمان، اکثرکودکان مبتلا به ADHD بهبود می یابند.
روش های درمانی مخصوصی برای کودکان ADHD به کار می رود که می توان آن ها را به چهار گروه تقسیم بندی کرد.
1. آموزش والدین
2. آموزش آموزگاران
3. استفاده از کلاس های مخصوص
4. درمان دارویی و درمان های روان شناختی
آموزش والدین و معلمین بخش مهمی از درمان را تشکیل می دهد و شامل دو بخش است.
• آموزش برای شناخت بیماری
• آموزش برای به‌کارگیری روش های درمانی  
والدین باید این بیماری را به عنوان یک نقص خفیف در مراحل اولیه رشد مغز دانسته و به کودک خود به دید کودکی تنبل، نافرمان، شرور و فضول که اگر بخواهد می تواند رفتاری طبیعی داشته باشد نگاه نکنند، بلکه او را کودکی بدانند که تلاش می کند با ناتوانی خود که خارج از کنترلش است، کنار بیاید.
والدین باید راه های دیگری برای تشویق، تقویت اعتماد به نفس و ایجاد احساس موفقیت در کودکشان بیابند. فعالیت های ورزشی، هنری، فنی، اجتماعی می تواند فرصت‌هایی برای نمایان کردن توانایی های این کودکان ایجاد نماید. این فعالیت ها بالطبع تشویق بیشتری به دنبال داشته و می تواند آثار منفی حاصل از تجربه های بد قبلی (شکست ها، طرد شدگی، تنبیه‌ها و ...) را بکاهد و جایگزین آن گردد. البته والدین نباید تصور کنند که کودکانشان به دلیل این ناراحتی مسؤول اعمال نامطلوب و خلاف خود نیستند، بلکه کودک می باید اینگونه رفتارها را جبران کند. برای اینکه کودکان ADHD قوانین را بیاموزند و از آن پیروی نمایند لازم است قوانین را برای آن ها واضح تر، در فواصل کمتر و دفعات بیشتر بیان کنیم و سیستم تشویق و تنبیه قوی تری را با آن همراه نماییم.
برخورد مناسب با کودکان دچارADHD  به زمان، پشتکار، کوشش، مداومت و همکاری و هماهنگی زیادی نیاز دارد و به همین دلیل مربیان و والدین باید همواره روحیه‌ای با نشاط، شاداب، طنزپرداز و شوخ طبع را در خود حفظ نمایند. درمان های دارویی با نظر و تشخیص پزشک با تجویز داروهای مخصوص انجام می شود.

 تماشای تلویزیون
آکادمی آمریکایی اطفال پیشنهاد می کند که زمان تماشای تلویزیون توسط کودک خود را محدود کنید. این گروه مخالف مشاهده تلویزیون برای کودکان زیر ۲ سال هستند و مشاهده بیش از ۲ ساعت در روز برای کودکان بزرگتر را نیز توصیه نمی کنند.
برای کمک به توسعه مهارت های توجه کودک خود، فعالیت هایی مانند بازی ها، بلوک ها، پازل ها و خواندن را تشویق نمایید.

 رژیم غذایی
برخی از کارشناسان بر این باورند که مواد غذایی که مغذی هستند، می توانند برای مغز مفید باشند. موادی که دارای پروتئین بالا هستند، مانند تخم مرغ، گوشت، لوبیا، آجیل، بادام زمینی، ممکن است به تمرکز بهتر کودک مبتلا کمک کنند.
هم چنین می توان به جای کربوهیدرات های ساده مانند آب نبات و نان سفید از موادی مغذی تر مانند نان سبوس دار و... استفاده کرد. آکادمی آمریکایی اطفال بیان می کند که منطقی است که مصرف تنقلات (پفک، شکلات و...) در این کودکان پرهیز شود. بهتر است در مورد نوع رژیم غذایی کودک مبتلا با پزشک مرتبط مشورت کنید.

بیماری های‌شایع زمستانی

بعضی از بیماری ها مخصوصاً بیماری های ویروسی در فصل زمستان در کودکان شایع تر می باشند. گرچه فرار از دست ویروس ها چندان کار آسانی نیست اما رعایت برخی نکات به عدم ابتلا و بهبودی زودتر کودک کمک می کند.

سرماخوردگی

سرماخوردگی یکی از بیماری هایی است که تا به حال درمانی برای آن یافت نشده است، این بیماری ویروسی با انسداد بینی، آب‌ریزش بینی، سردرد خفیف، سوزش گلو، سرفه، خس‌خس سینه و... همراه است. 10 درصد از کودکان ممکن است در طول سال 12 بار سرما بخورند، ولی به طور متوسط هر کودکی 6 تا 8 بار در سال دچار سرماخوردگی می شود.
هرچه سن کودک بالاتر رود، تعداد سرماخوردگی‌ها نیز به دلیل قوی تر شدن دستگاه ایمنی کاهش می یابد. کودکانی که در محیط شلوغ مانند مهد کودک قرار می‌گیرند، بیشتر از کودکانی که در خانه یا محیط های خلوت هستند دچار سرماخوردگی می شوند. ویروس ها از طریق ذرات تنفسی و آلودگی اشیای در دسترس منتقل می شوند. ویروس سرماخوردگی ضعیف است و مشکلی ایجاد نمی کند. (لازم به ذکر است بعضی پدر و مادرها وقتی ترشحات بینی کودک تغییر می کند، احساس می کنند سرماخوردگی عفونی شده در حالی که این تصور اشتباه است)
اگر بافت‌های لنفاوی در اثر سرماخوردگی بزرگ شود علائم انسدادی ایجاد می کند که به شکل خرخر شبانه است و کودک به علت خواب نامناسب، همیشه خسته و کسل به نظر می‌رسد.
سرماخوردگی، درمان دارویی خاصی ندارد و درمان ها فقط تسکین دهنده هستند. مثلاً برای درمان تب می توان از داروهای تب بر یا مسکن ها استفاده کرد و برای خارش و سوزش گلو باید از محلول آب نمک استفاده شود. بعضی خانواده ها در این فصل از ترکیبات قرص های ویتامینی مانند ویتامین C برای جلوگیری از سرماخوردگی کودک استفاده می کنند، در حالی ‌که ویتامین C جلوی سرماخوردگی کودک را نمی‌گیرد اما توصیه می شود در این فصل مصرف سبزیجات و میوه‌ها در کودکان بیشتر شود. کودکانی که گرفتگی بینی دارند یا دچار ترشحات خشک هستند و به سختی تنفس می کنند بخور مرطوب و گرم برایشان مفید است اما برای کودکی که مبتلا به آسم یا آلرژی است، مصرف بخور مرطوب یا گرم توصیه نمی شود. بعضی داروهای گیاهی برای سرفه استفاده می شوند و به شکل شربت‌ هستند. این شربت ها از ترکیبات آویشن می باشند و با نظر پزشک و در کودکان بالای 2 سال تجویز می شود. وقتی کودک سرما می‌خورد، سعی کنید سه تا چهار روز او را به مهد کودک نفرستید تا چرخه انتقال ویروس از بین برود. به کودکان آموزش دهید دست های خود را با آب و صابون بشویند. دست ها و اشیای فرد سرماخورده آلوده به ویروس است و فرد سالم با دست زدن به آن ها ویروس را به بدن خود منتقل می کند.

خروسک

بیماری دیگر شایع در فصل پاییز و زمستان خروسک است. این بیماری نیز در بیشتر موارد علت ویروسی دارد. این ویروس باعث تنگ شدن حنجره و نای می شود و این مجاری که مجاری اصلی هستند، مشکلاتی را برای کودک پدید می‌آورند. بیماری معمولاً با یک سرماخوردگی ساده شروع می شود؛ ویروس ممکن است از فرد بزرگسال به بدن کودک منتقل شده باشد، بعد از چند روز کودک دچار سرفه‎های خشک، خشن و صدادار می شود. شدت بیماری در شب هاست، تنفس تندتر می شود و پوست شکم و دنده ها حالت فرورفته پیدا می کند و گاهی کبودی لب ها نیز دیده می شود. وقتی تنفس صدادار و به سختی انجام می شود نیاز به عکسبرداری و بستری‌کردن کودک است. در مواقع خفیف، بخور سرد کمک‌کننده است و حتی بردن کودک با پوشش گرم در هوای آزاد و سرد به کاهش التهاب کمک می کند. (بخور به دو شکل گرم و سرد است و می توان آن را از داروخانه ها تهیه کرد)

سینوزیت

این بیماری نیز ممکن است یکی از عوارض سرماخوردگی باشد و معمولاً در کودکان بزرگ تر و نوجوانان دیده می شود. چند نوع سینوزیت وجود دارد، ولی آنچه مدنظر است سینوزیت چرکی است. سینوزیت چرکی در افرادی که تماس بیشتری با سیگار دارند، آلرژی دارند، کودکانی که چیزی را وارد بینی می کنند یا ریفلاکس معده به مری دارند، بیشتر مشاهده می‎شود. علائم اصلی به صورت احتقان بینی، ترشح چرکی (ترشح غلیظ و زرد) و سرفه‌های شبانه است. بوی بد دهان، اِدِم دور چشم و سردرد در کودکان کمتر دیده می شود. اگر ترشح چرکی و سرفه بیشتر از دو هفته طول بکشد به سینوزیت شک می‌کنیم و معمولاً تا 10 روز اول در یک سرماخوردگی عادی به سینوزیت مشکوک نمی شویم. درمان سینوزیت نیز مصرف آنتی بیوتیک است.

گلودرد یا فارنژیت

فارنژیت ممکن است علت ویروسی یا چرکی داشته باشد. گلودرد چرکی قبل از دو سالگی کمتر دیده می شود و در کودکان دبستانی شایع تر است. گلودردهای چرکی مهم هستند و معمولاً با درد شدید گلو و تب بالا شروع می شود و از آب ریزش بینی و سرفه هم خبری نیست. در معاینه، پزشک چرک گلو را مشاهده می کند. این بیماری حتماً باید درمان شود و درمان آن نیز مصرف آنتی بیوتیک هاست. تشخیص این‌که گلودرد ویروسی یا چرکی است فقط به عهده پزشک است و خانواده ها در این مواقع باید از درمان های خانگی خودداری کنند.

آنفولانزا

آنفلوآنزا بیماری ویروسی است که به شکل سرماخوردگی بسیار شدید ظاهر می شود و بیمار تب شدید بیشتر از 39 درجه، درد استخوانی، کمردرد و درد اندام های انتهایی، گلودرد و سرفه های خشک دارد، حتی ممکن است علائم گوارشی هم با آن همراه شود. بیماری، درمان آنتی بیوتیکی ندارد ولی برای کاهش علائم می توان از تب برها و مسکن ها استفاده کرد.
برای جلوگیری از آنفلوآنزا می توان از واکسن استفاده کرد. واکسن اواخر تابستان و اوایل پاییز تزریق می شود. تجویز واکسن آنفلوآنزا از شش ماهگی شروع می شود؛ فقط برای بعضی کودکان تجویز واکسن ضروری است مثل کودکانی که مبتلا به بیماری های قلبی، ریوی و کلیوی هستند. واکسن آنفلوآنزا سالانه تزریق می شود و فقط برای پیشگیری از آنفلوآنزاست و در پیشگیری از سرماخوردگی هیچ تأثیری ندارد.

برونشیت

این بیماری در کودکان کمتر از 2 سال و معمولاً پنج تا شش ماهه اتفاق می افتد. مجاری هوا در این کودکان بسیار کوچک است. بیماری با تب خفیف شروع می شود و ممکن است تنفس صدادار شود و باید درمان مناسب انجام بگیرد.
گاهی کودک، مبتلا به بیماری آسم یا آلرژی است که با شروع فصل سرما علائمش شدت می یابد. خشکی پوست دست و صورت نیز در زمستان بیشتر می شود. هم چنین لیزبودن زمین به دلیل وجود برف و یخ از مواردی است که باعث شکستگی در دست و پای کودکان می شود. والدین توجه کنند که کفش های مناسبی برای کودکان تهیه کنند، لباس‌های گرم به آن ها بپوشانند و غذاهای مفید و مقوی به آن ها بخورانند.

اسهال‌های ویروسی

اسهال‌های زمستانی در کودکان عمدتاً ویروسی هستند. (برخلاف تابستان که اسهال های میکروبی شایع هستند) یعنی کودک با سرماخوردگی دچار اسهال و استفراغ می شود. در این مواقع نیز باید به از دست دادن آب بدن کودک توجه کرد و مصرف مایعات کودک را بالا برد.

لوزه سوم

لوزه سوم یکی از بافت‌های لنفاوی است که به صورت توده ای در سقف دهان قرار گرفته است و معمولاً با معاینه معمولی دیده نمی شود و اگر در اثر سرماخوردگی بزرگ شود علائم انسدادی ایجاد می کند که به شکل خرخر شبانه است و کودک به علت خواب نامناسب، همیشه خسته و کسل به نظر می رسد و گاهی ممکن است دچار شب ادراری هم بشود. این کودکان تنفس دهانی دارند و کم‌کم صدای تودماغی پیدا می کنند. گاهی هم شنوایی شان دچار مشکل می شود که حتماً باید درمان شود، درمان نیز معمولاً جراحی است.

واکسیناسیون

طبق زمان بندی واکسیناسیون کشوری تا به حال کودک شما باید واکسن های لازم تا سن یک سالگی را دریافت کرده باشد، در ادامه ی این روند بعد از یک سالگی هم کودک نیاز به دریافت برخی دیگر از واکسن ها دارد که باید شما در زمان گفته شده برای تزریق واکسن، به درمانگاه ها مراجعه کنید.
 زمان بندی واکسن ها
1. بدو تولد
2. دو ماهگی
3. چهار ماهگی
4. شش ماهگی
5. دوازده ماهگی ( واکسن MMR)
6. هجده ماهگی ( واکسن  MMR ـ سه گانه ـ  فلج اطفال خوراکی)
7. شش سالگی (واکسن سه گانه ـ فلج اطفال خوراکی)

توجه داشته باشید اگرکودک شما تا کنون هیچ نوبتی از واکسن ها را دریافت نکرده است، هرچه سریع تر به درمانگاه مراجعه کنید تا اقدامات لازم جهت برنامه ریزی مجدد برای دریافت واکسن ها صورت گیرد.
برای دریافت  اطلاعات جامع و کامل  در مورد واکسیناسیون و مراقبت های لازم قبل و بعد از واکسیانسیون و ... به قسمت امور پزشکی نوزاد مراجعه کنید.

منابع
noorvision.com
drghobadidana.ir
  doctorakbari و salamatnews
دانشنامه رشد
باشگاه خبرنگاران
بانک سلامت
نشریه  Nini Mag
momtaznews
ایران نی نی
drghobadidana.ir
iran-newspaper
webda.mui.ac
کودک آنلاین
foodregime.com
babycenter.com
smartdoctor.ir
ravanyar.com
draghamohammadpour.com
datees.ir
 

کودک > نوپا > امور پزشکی
1396/02/10
کارشناس مامایی خانم حیدری
S s s s s s 0
o j k q

اگر مایل هستید، می توانید مطلب فوق را با دوستانتان به اشتراک بگذارید

مطالب مرتبط

اگر نظری یا سؤالی در مورد مطلب فوق دارید در بخش نظرات با ما در میان بگذارید. ما نکات شما را با دقت می خوانیم.

نام و نام خانوادگی
آدرس ایمیل
متن نظر
کد امنیتی